*
“ช่างปักของร้านผ้าเราฝีมือดีที่สุดในเมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ”
หญิงชราผู้ดูแลร้านกล่าวพลางยิ้ม ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ยกชุดแต่งงานที่เตรียมไว้ขึ้นมา
“ชุดแต่งงานชุดนี้ใช้ช่างปักหลายสิบคนลงแรงปักอยู่นาน เลือกใช้ผ้าแพรเสฉวนชั้นดีทั้งสิ้นเจ้าค่ะ”
สาวใช้หลายคนคลี่ชุดแต่งงานออกให้ดู สีแดงชาดของชุดสดงดงามเป็นประกาย ลวดลายปักด้วยเส้นไหมทองดูหรูหราแต่ไม่ฉูดฉาด ตรงปลายแขนเสื้อแขนกว้างมีเส้นไหมทองปักเป็นลายซ่อนอยู่หนึ่งแถว
กู้หวนจือไม่ได้ชายตามองชุดแต่งงานเลยแม้แต่น้อย เขามองหยุนอู้แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “เจ้าชอบหรือไม่?”
หยุนอู้ก้าวเข้าไปลูบชุดแต่งงานที่ตัดเย็บอย่างประณีต ก่อนหันกลับมาตอบว่า “ท่านแม่ทัพให้ข้าลองสวมดูสักครั้งได้หรือไม่?”
“ในเมื่อเจ้าเป็นคนเลือก จะลองสวมดูก็ไม่เสียหาย”
กู้หวนจือตอบเสียงแผ่ว จากนั้นจึงสั่งหญิงชราผู้ดูแลร้าน “พาฮูหยินไปเปลี่ยนชุด”
“เจ้าค่ะ”
หญิงชรารับคำ แล้วพาหยุนอู้ลงไปยังห้องลองเสื้อผ้าชั้นล่าง
หญิงชราสั่งให้สาวใช้ที่ติดตามมาถอยออกไป ก่อนจะปิดประตูห้องอย่างระมัดระวัง
หยุนอู้จึงค่อยลอบถอนหายใจ แล้วถามว่า “รถม้าที่ข้าให้เตรียมไว้พร้อมหรือยัง?”
“จอดรออยู่ในตรอกด้านหลังตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ” หญิงชราตอบ “ร้านผ้ามีประตูหลังเชื่อมกับตรอกนั้น ปกติมีแต่คนงานใช้ขนซื้อผ้าเข้าออก คนอื่นไม่รู้จักที่นั่นหรอกเจ้าค่ะ”