*
เวลานี้ภายในตำหนักบรรทมมีเพียงนางกับหรงจิ่นสองคน จึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจธรรมเนียมเจ้านายบ่าวไพร่อันใด
หรงจิ่นเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างาม การเคลื่อนไหวดูดีเป็นอย่างยิ่ง เส้นผมยาวถูกรวบขึ้น ปักไว้เพียงปิ่นเงินเล่มเดียว
ใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับชุดสตรีสีเรียบและส่วนสูงสะดุดตา ดูอย่างไรก็เป็นหญิงงามร่างสูงชะลูดคนหนึ่ง
“องค์หญิงควรลุกขึ้นสรงน้ำและเปลี่ยนฉลองพระองค์ได้แล้ว หากช้ากว่านี้ เกรงว่าจะไปงานเลี้ยงไม่ทันเวลา”
เสียงของหรงจิ่นนุ่มนวลไพเราะ เขายื่นมือไปอุ้มร่างเล็ก ๆ น่าทะนุถนอมขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย
ท่าทางชำนาญยิ่งนัก
หยุนอู้ชอบให้หรงจิ่นอุ้มนาง เพราะนางเองก็ไม่รู้ว่าเขากินอะไรเข้าไปถึงได้สูงใหญ่ถึงเพียงนี้
อีกอย่าง หยุนอู้มองหรงจิ่นเป็นพี่สาวที่แสนดีจากใจจริง คนที่สนิทสนมกับนางที่สุดในวังหลวง นอกจากเสด็จพ่อแล้วก็มีหรงจิ่นกับฮุยเซียง
เพราะหรงจิ่นเป็นองครักษ์เงาของนาง ทั้งมีวรยุทธ์สูงส่งและอ่อนโยน แม้รูปร่างจะกำยำสูงใหญ่ยิ่งกว่านางกำนัลในวังทุกคนก็ตาม...
แต่หยุนอู้คิดว่านั่นเป็นเพราะเขาฝึกฝนอยู่ในค่ายองครักษ์เงามาตั้งแต่เด็ก จึงอดสงสารไม่ได้ว่าเขาคงผ่านความยากลำบากมาไม่น้อย
ชุดนอนของนางหลวมโพรก แขนเรียวทั้งสองข้างโอบรอบคอหรงจิ่นอย่างแนบแน่น ท่าทางพึ่งพาเขาอย่างยิ่ง
“แต่ข้าไม่อยากไปงานเลี้ยงนี่นา ฮุยเซียงบอกว่าจะมีคนเยอะแยะมากมาย แต่เสด็จพ่ออยากให้ข้าไป...”
เสียงของหยุนอู้นุ่มนิ่ม สีหน้าดูทุกข์ใจอยู่บ้าง
“องค์หญิงไม่ได้เสด็จออกจากตำหนักฉางเล่อมานานแล้ว ครั้งนี้ลองเสด็จไปร่วมงานเลี้ยงเพื่อผ่อนคลายพระทัยบ้างก็ดีนะพ่ะย่ะค่ะ...”