*
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหยุนอู้ตื่นขึ้นมา ลู่จิ้งจือก็ไม่อยู่ข้างกายแล้ว
ทันทีที่ลืมตา นางก็เห็นหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งยืนรออยู่ข้างเตียงอย่างนอบน้อม ราวกับจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมา
“คุณหนูหยุน บ่าวชื่อชิงหลัว ได้รับคำสั่งจากซื่อจื่อน้อยให้มาคอยปรนนิบัติคุณหนูเจ้าค่ะ”
ชิงหลัวหน้าตาธรรมดา ทว่าท่วงท่ากลับดูองอาจคล่องแคล่ว ทั้งยังวางตัวเป็นระเบียบเรียบร้อย
นางคิดว่าคุณหนูหยุนผู้นี้งดงามจริง ๆ เช้านี้ตอนซื่อจื่อน้อยเรียกพวกองครักษ์เงาออกมา นางยังนึกว่าจะมีภารกิจอะไรเสียอีก
ที่ไหนได้ กลับเลือกนางซึ่งเป็นองครักษ์เงาหญิงให้มาคอยอยู่ข้างกายคุณหนูหยุน...
หยุนอู้ยังงัวเงียอยู่บ้าง นางขยี้ตาพลางลุกขึ้นนั่งบนเตียง แล้วชี้มาที่ตัวเองอย่างสะลึมสะลือ
“ฉันก็มีคนคอยปรนนิบัติด้วยเหรอ?”
นางยังมึนงงอยู่ ใต้เท้าถังสั่งให้นางคอยปรนนิบัติลู่จิ้งจือ ส่วนลู่จิ้งจือกลับให้ชิงหลัวมาปรนนิบัตินางอีกที
“คุณหนูหยุน ให้บ่าวช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยนะเจ้าคะ”
ชิงหลัวยิ้มอย่างเคารพ ในมือของนางมีชุดกระโปรงสีแอปริคอตอ่อนปักลวดลายดอกไม้อยู่ชุดหนึ่ง
ดูสวยทีเดียว แต่ยังไงก็สู้หางปลาของฉันไม่ได้หรอก
หยุนอู้ยืนตัวตรงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้ชิงหลัวหยิบผ้าแปลกตาสองสามชิ้นมาพันแล้วผูกบนตัว ในไม่ช้าก็สวมชุดกระโปรงเสร็จเรียบร้อย
จากนั้นนางก็ถูกชิงหลัวจูงไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างงุนงง อีกฝ่ายยังช่วยเกล้าผมยาวครึ่งหนึ่ง แล้วปักปิ่นประดับไข่มุกแสนสวยให้ด้วย
“เตรียมอาหารเช้าไว้แล้ว คุณหนูจะไปกินก่อนหรือไม่เจ้าคะ?”