*
งานชุมนุมกวีที่ควรจะดำเนินไปด้วยดี กลับจบลงอย่างไม่รื่นรมย์ จือชิวประคองหยุนอู้เดินไปตามระเบียงเรือนด้านหน้า เตรียมตัวกลับจากจวนแม่ทัพ
“ฮูหยิน โปรดรอก่อน!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงเร่งร้อนดังมาจากด้านหลัง หยุนอู้กับจือชิวจึงหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไป
เห็นฉีเยี่ยนกำลังก้าวฉับ ๆ มาหยุดตรงหน้าหยุนอู้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังเจือความร้อนใจอยู่หลายส่วน
เมื่อยืนหยุดได้ เขาก็หอบหายใจเบา ๆ พลางหยิบของจากในแขนเสื้อออกมา
“ผ้าเช็ดหน้าของฮูหยินตกไว้ในศาลาเมื่อครู่นี้...”
ในมือเขาถือผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมสีขาวสะอาด ปักลายดอกไม้เอาไว้
หยุนอู้รีบรับผ้าเช็ดหน้าจากมือฉีเยี่ยน นี่เป็นผ้าเช็ดหน้าที่นางนำออกมาด้วยในวันนี้จริง ๆ
“ขอบพระทัยท่านอ๋องเก้าเจ้าค่ะ”
น้ำเสียงของนางแฝงความซาบซึ้ง ทั้งนุ่มนวลและไพเราะเป็นพิเศษ ฉีเยี่ยนยืนอยู่ตรงหน้านาง นับเป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาพบกับนางที่ได้ยืนใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้
พออยู่ใกล้ก็ยิ่งเห็นว่านางงดงาม เขามักแสร้งทำตัวเป็นคนลุ่มหลงในรูปโฉมต่อหน้าผู้อื่น ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้านาง ฉีเยี่ยนกลับไม่อยากเสแสร้ง
บางทีเขาอาจกลัวว่านางจะประทับใจเขาไม่ดี
“ท่านอ๋อง...ยังมีธุระอื่นอีกหรือไม่เจ้าคะ?”
หยุนอู้เงยหน้าขึ้นถามเล็กน้อย แต่กลับเห็นฉีเยี่ยนยังคงจ้องนางเขม็ง สายตาตรงไปตรงมาไม่ปิดบัง
นางรู้สึกสงสัย จึงถอยหลังอย่างห่างเหินไปครึ่งก้าว แล้วก้มคำนับเล็กน้อย
“หากไม่มีธุระแล้ว ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”
กล่าวจบ หยุนอู้ก็กำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนพาจือชิวเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังประตูจวน
ส่วนลู่จื่ออิ๋นมารออยู่ข้างรถม้าที่จอดตรงหน้าประตูจวนตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
เมื่อเห็นหยุนอู้กับจือชิวเดินออกมา เขาก็รีบเข้าไปหาและประคองแขนนางด้วยตนเอง