*
“ขอรับ นายท่านน้อย”
ชายชุดดำสวมหน้ากากกล่าว ก่อนจะยกมือประสานหมัดอย่างลังเลเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า
“นายท่านน้อย ตอนนี้สืบพบแล้วว่า...เกี่ยวข้องกับจวนจิ้นอ๋อง เหตุใดนายท่านน้อยไม่ออกจากวังไปสืบต่อเล่าขอรับ? ส่วนองครักษ์ลับที่อยู่ข้างองค์หญิง กระหม่อมจะคัดเลือกจากค่ายองครักษ์ลับให้อีกครั้ง เหตุใดนายท่านน้อยต้องลงมือเอง—”
“ชู่”
หรงจิ่นตัดบทเขา ยกนิ้วแตะริมฝีปากบาง พร้อมทำท่าห้ามส่งเสียง
ดวงตาเรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย มองชายชุดดำสวมหน้ากากราวกับกำลังเตือน
“ไป๋จู๋ ให้คนสืบต่อไป ช้าหน่อยก็ไม่เป็นไร จะได้ไม่ทำให้คนของจวนจิ้นอ๋องไหวตัว ส่วนทางข้า...”
น้ำเสียงของหรงจิ่นทุ้มต่ำ เขาลดมือที่แตะริมฝีปากลง ก่อนเหลือบมองอีกฝ่ายอย่างเย่อหยิ่งแล้วกล่าวว่า
“ข้ายังต้องอยู่ข้างองค์หญิงในฐานะองครักษ์ลับ ไม่ต้องคัดคนอื่นมาอีก”
“ขอรับ”
ไป๋จู๋จำต้องรับคำ เขาเป็นหัวหน้าค่ายองครักษ์ลับบนเขาด้านหลังวังหลวง มีหน้าที่ติดต่อประสานงานกับคนในวัง เหล่าองครักษ์ลับที่ได้รับการฝึกฝนในค่ายล้วนเป็นนักฆ่าที่เตรียมไว้ให้ราชวงศ์
แต่แท้จริงแล้ว ผู้กุมอำนาจคือหรงจิ่น ส่วนไป๋จู๋เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา
ภายในห้องครัวเล็กเงียบลง หรงจิ่นอดนึกถึงภาพวันที่ได้พบหยุนอู้ครั้งแรกในค่ายองครักษ์ลับไม่ได้
ตอนนั้นฮ่องเต้มีรับสั่งให้คัดเลือกองครักษ์ลับที่เหมาะสมสักคนไปอยู่เคียงข้างองค์หญิงน้อยในวัง
ไป๋จู๋ซึ่งเป็นหัวหน้าค่ายเลือกคนไว้เรียบร้อยแล้ว ตั้งใจจะฉวยโอกาสนี้ส่งสายลับไปอยู่ข้างองค์หญิง
วันนั้นองค์หญิงน้อยผู้ถูกเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมในวังหลวงมาที่ค่ายองครักษ์ลับด้วยตนเอง