*
เสียงจากด้านนอกดังลอดเข้ามาในตู้เสื้อผ้าแคบ ๆ แม้หยุนอู้จะมองไม่เห็น แต่ก็ได้ยินชัดเจน ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังพอเดาออกว่าข้างนอกกำลังเกิดอะไรขึ้น
ถ้ามีแค่หยุนอู้คนเดียวก็คงไม่เป็นไร แต่...นางกำลังหลบอยู่ในตู้นี้กับลู่หวังด้วยนี่สิ
ตู้เสื้อผ้ามีพื้นที่ไม่มาก ด้านหลังของหยุนอู้คือลู่หวัง แทบจะเอนพิงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอยู่แล้ว
หยุนอู้พยายามขยับไปข้างหน้า หวังจะเว้นระยะห่างจากลู่หวังสักหน่อย
แต่ข้อมือกลับถูกชายหนุ่มที่นั่งพิงอยู่ด้านหลังคว้าไว้ฉับพลัน
“ชู่...”
เสียงของลู่หวังแผ่วเบาเป็นพิเศษ เขาดึงหยุนอู้กลับไปทันที จนร่างของนางตกลงในอ้อมกอดของเขาพอดิบพอดี
กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ จากกายลู่หวังโอบล้อมหยุนอู้ จนนางชะงักไปชั่วขณะ
กระทั่งบานตู้ตรงหน้าเริ่มสั่นไหว นางถึงได้รู้ว่าป๋อเหยียนถิงกับเถียนเถียนคงอยู่ด้านนอกตู้ ไม่น่าเล่าเมื่อครู่ลู่หวังถึงรีบห้ามนางไว้
แต่...เสียงของเถียนเถียนที่ดังมาจากด้านนอกนั้นทั้งปฏิเสธทั้งยั่วยวน ปะปนกับเสียงของป๋อเหยียนถิง
“ผู้หญิง เธอเป็นคนยั่วฉันก่อนเอง”
“คุณ...คุณป๋อ ปล่อยฉันไปเถอะ...”
นี่มัน...น่าอึดอัดเกินไปแล้ว! ยังดีที่ตู้ใบนี้ทำจากไม้ทึบทั้งบาน มองไม่เห็นภาพข้างนอกเลยสักนิด
ไม่อย่างนั้น...แค่ก ๆ
เสียงด้านนอกดังลอดเข้ามาชัดเจน ในตู้เสื้อผ้าแคบ ๆ ก็แทบไม่มีที่ว่างอยู่แล้ว