*
รัตติกาลปกคลุมทั่วหล้า ภายในห้องนอนสลัว หญิงสาวในชุดราตรียาวเปิดไหล่สีขาวบริสุทธิ์นอนนิ่งอยู่บนเตียงกว้างใหญ่
ชายร่างสูงข้างเตียงก้มลงจัดชายกระโปรงชุดราตรีอย่างตั้งอกตั้งใจ
ในนมที่หยุนอู้ดื่มก่อนนอนมีบางอย่างผสมอยู่ ลู่หวังไม่มีทางทำร้ายเธอ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่ยา เพียงเป็นของที่ปรุงขึ้นเป็นพิเศษเพื่อช่วยให้เธอหลับสนิทเท่านั้น
ผิวของหยุนอู้ขาวผ่อง ชุดยาวสีขาวมุกที่สวมอยู่ประดับเพชรพลอยเป็นวงตรงเอวและชายกระโปรง ยิ่งขับให้ผิวของเธอดูขาวนวลขึ้นไปอีก
ใบหน้าประณีตจิ้มลิ้มงดงามเป็นพิเศษ ชุดเปิดไหล่เผยให้เห็นช่วงไหล่และลำคออันงามตา รวมถึงแขนเรียวทั้งสองข้าง ส่วนเว้าใต้ไหปลาร้าก็สะดุดตาเหลือเกิน
ลู่หวังพอใจเป็นอย่างมาก ชุดราตรีนี้มีขนาดพอดีตัว ไม่เสียแรงที่เขาใช้วิธีอื่นวัดตัวเธอทุกวัน ขนาดชุดที่ตัดออกมาจึงแทบไม่คลาดเคลื่อน
เขาอุ้มหญิงสาวที่ตนแต่งตัวให้สวยงามขึ้นมา
“ภรรยา...”
เสียงของลู่หวังทุ้มต่ำ เขากอดหยุนอู้ไว้แนบอกแน่น ด้านหลังชุดราตรีเว้าเปิดแผ่นหลังไว้กว้าง แผ่นหลังเนียนขาวของหยุนอู้นั้นงดงามมาก
ลู่หวังไม่ค่อยพอใจนัก
“พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้คนเอาไปแก้ดีไหม? ภรรยาจะเป็นหวัดเอา...”
เสียงของเขาทุ้มต่ำ ฝ่ามือใหญ่เรียวยาววางลงบนแผ่นหลังของหยุนอู้
“ถ้าภรรยาป่วยขึ้นมาคงไม่ดีแน่...”
ลู่หวังคิดว่าให้เขาดูคนเดียวได้ แต่คนอื่นไม่ได้
โดยเฉพาะต่อหน้าป๋อเหยียนถิง