*
รัตติกาลมาเยือน เธอจิ้นใช้เชื้อไฟก่อกองกิ่งไม้ไว้กลางถ้ำ จุดไฟจนแสงสว่างส่องไปทั่วทั้งถ้ำ
หยุนอู้เพิ่งสังเกตเห็นร่องรอยกิ่งไม้ที่ถูกเผาตรงข้างถ้ำ ตอนแรกนางนึกว่าโลกนี้ไม่มีไฟเสียอีก
หยุนอู้ถือขากวางก้อนโตที่เสียบไว้กับไม้ วางย่างเหนือกองไฟ
เธอจิ้นนั่งอยู่ข้างหยุนอู้ เลียนแบบท่าทางของนาง เสียบเนื้อกวางแล้ววางย่างบนกองไฟ
ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาดูหม่นคล้ำยากคาดเดา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามหยุนอู้ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า
“เจ้า...ไม่กลัวไฟหรือ?”
ยังมีอีกประโยคที่เธอจิ้นไม่ได้ถามออกไป เขาสามารถใช้ไฟได้ นางไม่กลัวเขาหรือ?
“ข้าไม่กลัวหรอก ตอนนี้ไฟเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าเชียวนะ”
หยุนอู้ดมกลิ่นขากวางที่ย่างจนสุกไปครึ่งหนึ่ง พลางเอ่ย ขอแค่ระวังไม่ให้ไฟลวกนางก็พอ
ถ้าเธอจิ้นไม่มีเชื้อไฟ ตอนนี้นางคงได้กินแต่เนื้อดิบ
แต่หยุนอู้ก็เริ่มสงสัยขึ้นมา ตามหลักแล้วงูควรจะกลัวไฟ ทว่าไม่รู้ทำไมเธอจิ้นถึงไม่กลัวไฟ แถมยังเสกไฟออกมาได้อีก
เขาใช้เวทมนตร์เป็นหรือไงนะ?
พอได้ยินเช่นนั้น รูม่านตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอจิ้นก็สั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นเขาเลียนแบบหยุนอู้ พลิกเนื้ออีกด้านแล้วย่างต่อ
สายตาของเขาตกลงบนกองไฟเล็ก ๆ ที่กำลังลุกไหม้ ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า
“ที่นี่มีมนุษย์สัตว์เพียงส่วนน้อยที่มีพลังสัตว์ ได้รับการยกย่องว่าเป็นสายเลือดแห่งเทพ แต่พลังสัตว์ของข้าคือไฟ เป็นพลังแห่งการเผาผลาญ เผ่าสัตว์หวาดกลัวไฟ สำหรับเผ่าสัตว์ส่วนใหญ่แล้ว ข้าคือหายนะ”