*
ลู่จั๋วหลอกเธอจริง ๆ ด้วย
วันรุ่งขึ้น ภายในห้องนอนกว้างใหญ่ หญิงสาวแสนอ่อนหวานในชุดนอนกำลังนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย เธอยกมือขึ้นปิดตา
ฮือ ๆ ๆ… ไม่น่าเชื่อลู่จั๋วเลยจริง ๆ
ขณะนั้นประตูห้องนอนก็เปิดออก ลู่จั๋วถืออาหารกลางวันเดินเข้ามา เขาเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบทหารที่เรียบร้อยแล้ว
รูปร่างสูงใหญ่สง่าผ่าเผย ขายาว เอวสอบ ไหล่กว้าง มองแล้วชวนเจริญตายิ่งนัก
หยุนอู้เห็นเขาเช่นกัน เธอกำผ้าห่มแล้วขยับหลบสายตา ก่อนหันหน้าหนี ส่งเสียงฮึในลำคอ ไม่ยอมสนใจเขา
สีหน้าลู่จั๋วไม่ได้แสดงอารมณ์มากนัก เขาหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ไม่หิวหรือ? งั้นฉันเอาอาหารลงไปเก็บนะ…”
“เดี๋ยวก่อน!”
เสียงนุ่มนิ่มเร่งร้อนของคนที่หลบอยู่บนเตียงดังขึ้นจริงดังคาด
มุมปากลู่จั๋วประดับรอยยิ้มจาง ๆ เขาหันกลับมา ถืออาหารเดินไปหาเธอ
หยุนอู้นั่งอยู่บนเตียงแล้ว เพราะเมื่อครู่มุดอยู่ใต้ผ้าห่ม ผมของเธอจึงยุ่งเหยิงเล็กน้อย
ลู่จั๋ววางของลงบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นนั่งลงข้างเธอ แล้วใช้มือจัดแต่งทรงผมให้อย่างคล่องแคล่ว
“หลบทำไม?”
“คุณหลอกฉัน…”
เสียงนุ่มนวลดังขึ้น ลู่จั๋วมองหยุนอู้ที่นั่งอยู่บนเตียงในชุดนอน ใบหน้าสวยหวานและดูว่าง่าย
เธอมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อเจือโกรธ แก้มขาวเนียนนุ่มนิ่มมีเนื้ออยู่เล็กน้อย
ลูกกระเดือกของลู่จั๋วขยับขึ้นลงสองสามครั้ง เขาโน้มตัวเข้าไปหาโดยไม่ลังเล มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยเธอไว้
“ทำไมคุณถึง…”
ฟันขาวสะอาดของหยุนอู้ขบเม้มริมฝีปากล่าง ดวงตาคู่งามมองลู่จั๋วอย่างหวาด ๆ ติ่งหูเล็ก ๆ แดงจัดราวกับเลือดจะหยด