*
ราตรีมืดมิด ภายในลานเล็กอันเงียบสงบ เหล่าบ่าวไพร่คนอื่นถูกสั่งให้แยกย้ายไปหมดแล้ว
สาวใช้ที่เฝ้ายามอยู่หน้าห้องนอนของคุณหนูง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่าง นางจึงขยี้ตาอย่างงัวเงียแล้วเคาะประตู ก่อนจะถามเสียงดังขึ้น
“คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
“มะ...ไม่มีอะไร เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถิด...”
เสียงแผ่วเบาดังมาจากในห้องนอน แม้สาวใช้จะยังคาใจอยู่บ้าง แต่ก็ทำตามคำสั่งและจากไป
ข้างเตียงในห้องข้างมีเพียงตะเกียงดวงหนึ่งจุดให้แสงสว่าง คุณหนูที่ควรจะเข้านอนไปแล้วกลับนั่งอยู่ริมเตียง
หางตาของนางแดงระเรื่อ มีหยาดน้ำตาค้างอยู่ตรงหางตา เบื้องหน้ามีชายรูปงามร่างสูงใหญ่คุกเข่าข้างหนึ่งอยู่
“วันนี้เจ้าเอ่ยกับองค์รัชทายาทไปเจ็ดประโยค เอ่ยกับซื่อจื่อไปห้าประโยค แถมยังไม่ลูบหัวข้าด้วย...”
น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มเจือแววตัดพ้ออยู่เต็มเปี่ยม ทว่าชั่วพริบตาถัดมา เด็กสาวก็ยกเท้าขาวผ่องทั้งสองข้างที่ยังไม่ได้สวมถุงเท้าขึ้นวางบนเข่าของเขา
แววตาตัดพ้อของเขาจึงเผยความพึงพอใจขึ้นมาบ้าง
นางสูดจมูก แม้หยาดน้ำตาตรงหางตาจะยังไม่ได้เช็ดออก ก็ยื่นมือไปลูบศีรษะชายหนุ่มก่อน
“ขอโทษนะ ข้าลืมไป...”
นางลูบหัวเขาราวกับกำลังปลอบโยน จากนั้นก็ลูบคางและแก้มหล่อเหลาของเขาอีกสองสามที
คิ้วที่ขมวดแน่นของเด็กหนุ่มผู้แผ่ไอสังหารไปทั่วร่างคลายออกในที่สุด ราวกับเขาจะส่งเสียงครางหงิง ๆ ออกมาด้วย
“วันนี้ข้าไม่ได้ทำร้ายใคร เจ้าต้องให้รางวัลข้า...”
เขาขยับเข้ามาถูไถฝ่ามือของนาง จากนั้นก็ปลดกระดุมเสื้อของนางอย่างชำนาญ...