*
หญิงสาวงดงามผิวขาวผ่องและบอบบางชะงักงัน มองพยาบาลคนนั้นท่ามกลางเสียงอึกทึกวุ่นวาย ก่อนจะถามด้วยสีหน้าเหม่อลอยว่า
“คุณนายซ่ง... เรียกฉันเหรอคะ?”
“ก็คุณนั่นแหละค่ะ คุณนายซ่ง”
พยาบาลหน้ากลมราวตุ๊กตาถูกใบหน้าของคุณนายคนสวยทำให้เคลิบเคลิ้มจนแทบลอย
เธอยืดคอมองไปรอบ ๆ ข้างกายหยุนอู้ แต่ไม่เห็นเด็กสักคน จึงเอ่ยว่า
“วันนี้คุณนายไม่ได้พาเด็ก ๆ มาด้วยเหรอคะ? แต่ก็เข้าใจได้ค่ะ คุณหมอซ่งงานยุ่งขนาดนั้น คุณนายพาเด็กทั้งห้าคนออกมาคนเดียวคงลำบากน่าดู”
“หา? ห้าคนเหรอคะ?”
หยุนอู้หน้าแดง เสียงอ้อมแอ้ม ทั้งที่ทุกคนพูดภาษาจีนกลางกันแท้ ๆ ทำไมเธอถึงฟังไม่เข้าใจเลยนะ?
เธอไปมีลูกกับซ่งอวี่ไป๋ห้าคนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?!
“เสี่ยวอู้”
เสียงคุ้นหูอันเย็นชาดังขึ้น หยุนอู้หันไปมอง ก็เห็นซ่งอวี่ไป๋ในเสื้อกาวน์ปรากฏตัวอยู่ข้างกายตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ทั้งคู่หน้าตาเหมาะสมกันอย่างยิ่ง จึงสะดุดตาเป็นพิเศษ ผู้คนไม่น้อยหันมามองทางนี้
แววตาของซ่งอวี่ไป๋พลันลุ่มลึก ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวบางนุ่มนวลของหยุนอู้ไว้ทันที
“ไปกันเถอะ ไปที่ห้องผม”
เขาบอกหยุนอู้ แล้วดึงมือเธอฝ่าฝูงชนไปยังห้องตรวจของตัวเอง
พยาบาลหน้าเคาน์เตอร์มองแผ่นหลังของซ่งอวี่ไป๋ที่จูงมือหยุนอู้จากไป พลางคิดว่าคู่นี้ชวนให้จิ้นจริง ๆ
*
นี่เป็นครั้งที่สองที่หยุนอู้มาห้องตรวจของซ่งอวี่ไป๋ คราวนี้เธอนั่งอยู่ในห้องพักข้างห้องตรวจซึ่งมีม่านกั้นแยกไว้
หยุนอู้นั่งตัวตรงบนเตียงเดี่ยว พลางกวาดตามองรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง