*
“หยุนอู้ ได้เวลาออกแสดงแล้ว!”
จ้าวหลิง นักบัลเลต์ชายที่เพิ่งแสดงระบำหมู่จบ ตั้งใจมาที่ห้องแต่งตัวเพื่อเรียกหยุนอู้
“ได้ค่ะ”
หญิงสาวในชุดบัลเลต์สีเขียวซึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะแต่งหน้าลุกขึ้นตอบ พลางตรวจดูทรงผมของตัวเองในกระจกอย่างละเอียด
จ้าวหลิงยืนมองหยุนอู้อยู่ข้าง ๆ นางเป็นคนที่หน้าตาสะสวยที่สุดในคณะ แถมยังเป็นสมาชิกใหม่อีกด้วย
ดูท่าทางยังไม่ค่อยรู้ความ น่าจะหลอกง่าย...
หยุนอู้ไม่ได้สังเกตเห็นจ้าวหลิง ในใจมีแต่เรื่องซ่งอวี่ไป๋
นางคิดว่าวันนี้เขาคงมาดูการแสดงของนางไม่ได้แล้ว อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็ไปทำงานที่บริษัทซ่งกรุ๊ป เรียนรู้การรับช่วงบริหารกิจการ
เขาคงยุ่งมาก ไม่มีเวลามาดูการแสดงเล็ก ๆ น้อย ๆ ของนางหรอก...
ไม่นานม่านเวทีก็เปิดออกอีกครั้ง การแสดงต่อไปคือบัลเลต์เดี่ยวในละครบัลเลต์เรื่องมรกตแห่งซิซิลี
แสงไฟสาดลงมา ผู้ชมทุกคนต่างมองเห็นหยุนอู้ที่ยืนอยู่กลางเวที
นางสวมชุดบัลเลต์ไล่เฉดสีเขียว กระโปรงยาวฟูฟ่องประดับเลื่อมระยิบระยับมากมาย บนมวยผมที่เกล้าไว้อย่างเรียบร้อยมีมงกุฎมรกตประดับอยู่
เสียงดนตรีเริ่มขึ้น แม้นางยังไม่ได้ขยับ เพียงยกมือทำท่าเปิดตัวก็ชวนให้รู้สึกว่างดงามอย่างเหลือเกิน
ซ่งอวี่ไป๋นั่งตัวตรงอยู่ในที่นั่งซึ่งมองเห็นเวทีได้ชัดที่สุด ตั้งใจมองนางไม่วางตา มือเรียวยาวคู่นั้นเผลอกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
เขาอยากควักดวงตาของทุกคนที่อยู่ในงานออกมา เพราะไม่อยากให้ใครมองเสี่ยวอู้ของเขา
หยุนอู้บนเวทีร่ายรำไปตามเสียงดนตรีอย่างแผ่วเบา ราวกับหงส์ที่พลัดตกลงมากลางเวทีโดยไม่ตั้งใจ