*
หยุนอู้ถูกคำพูดของซ่งอวี่ไป๋กับแววตาที่ราวกับอยากกลืนกินเธอทั้งเป็นทำเอาตกใจ
เธอนั่งเอียงอยู่บนตักเขา ปลายจมูกแดงก่ำ น้ำตาหยดแหมะ ๆ ลงมาไม่ขาดสาย
ซ่งอวี่ไป๋ชะงักไป ก่อนจะกระชับแขนที่โอบเอวหยุนอู้แน่นขึ้น ความดื้อดึงในแววตาคลายลงเล็กน้อย
“ไม่ร้องแล้วนะ ไม่ร้องแล้ว...”
เขาโน้มตัวเข้าไป ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดหยาดน้ำตาตรงหางตาให้เธอ แล้วจูบแก้มนุ่มขาวผ่องของเธออย่างเอาใจ
จากนั้นก็จูบริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ...
“ขอโทษนะ อย่าร้องเลย...”
หยุนอู้สะอื้นฮัก ๆ พลางเบือนหน้าหลบ มือขาวเรียวทั้งสองข้างกำเสื้อของเขาแน่น
“คุณพูดแบบนั้น ฉะ...ฉันกลัว”
“ขอโทษ”
เขารุกล้ำเกินไปจริง ๆ
ซ่งอวี่ไป๋ซ่อนความมืดมนและโหดเหี้ยมที่เก็บงำไว้ลึกสุดในใจ แววตาฉายความขุ่นเคืองต่อตัวเองวูบหนึ่ง
เขาใจร้อนเกินไป เพราะรู้ว่าหยุนอู้ก็ชอบตัวเอง จึงได้ใจจนเกินขอบเขต คิดเพ้อเจ้ออยากครอบครองและควบคุมเธอ
แม้ยามนี้แววตาลึกล้ำของซ่งอวี่ไป๋ยังคงเผยความปรารถนาจะครอบครอง แต่ก็ไม่ดื้อดึงเหมือนเมื่อครู่แล้ว
“ผมพูดผิดไป จะไม่ขังคุณไว้หรอก”
ซ่งอวี่ไป๋เอ่ยเสียงเบา หยุนอู้ถูกเขาทำจนร้องไห้ เป็นความผิดของเขาเอง
หยุนอู้ค่อย ๆ หยุดสะอื้น ดวงตาพร่าไปด้วยหยาดน้ำใสเงยขึ้นมองซ่งอวี่ไป๋อย่างหวาด ๆ
ลูกกระเดือกของซ่งอวี่ไป๋ขยับขึ้นลง เขาข่มใจไม่ให้จูบหยุนอู้จนแทบขาดใจ ก่อนจะก้มหน้าลงอย่างอดกลั้น แตะหน้าผากกับเธอเบา ๆ
“ผมจะไม่ทำร้ายคุณ ผมแค่...แค่อยากอยู่กับคุณ อยากอยู่ด้วยกันไปตลอด ขอโทษนะ...”