*
ภายในห้องรับแขกอันกว้างใหญ่ของตระกูลหยุนเงียบสงัด บรรยากาศชวนให้รู้สึกประหลาดจนบอกไม่ถูก
พ่อหยุน แม่หยุน หยุนเยี่ยนอัน และซูอวิ้นที่รีบกลับมา ต่างนั่งเรียงกันอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สายตาของทั้งสี่คนจับจ้องไปยังฝั่งตรงข้าม
บนโซฟาฝั่งนั้นคือซ่งอวี่ไป๋ ส่วนพ่อบ้านตระกูลซ่งยืนอยู่ด้านหลังโซฟา ไม่กล้าพูดอะไร
เขาอดเงยหน้ามองซ่งอวี่ไป๋ไม่ได้ พลางทอดถอนใจในความนิ่งสงบของคุณชาย ต่อให้ภูเขาถล่มตรงหน้า สีหน้าก็ยังไม่เปลี่ยน
แต่คุณชายก็ใจร้อนเกินไปหน่อยนะ คุณชายซ่งบอกแล้วแท้ ๆ ว่าพรุ่งนี้ค่ำถึงจะกลับประเทศ แล้วจะไปสู่ขอถึงตระกูลหยุนด้วยตัวเอง แต่คุณชายกลับรีบร้อนบุกมาที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่
ยามหยุนอู้เดินลงมาจากบันได ภาพที่เห็นก็คือเหตุการณ์เช่นนี้
“เสี่ยวอู้มาแล้ว...”
พ่อหยุนเอ่ย ซ่งอวี่ไป๋ก็เงยหน้ามองตาม หยุนอู้ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอน เธอเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงผ้าฝ้ายเนื้อนุ่ม ผมดำขลับยาวสลวยปล่อยลงอย่างไม่ใส่ใจ
ดวงตาคู่นั้นยังพร่ามัวด้วยความง่วงงุน ใบหน้าขาวผ่องสะอาดสะอ้านดูงดงามเป็นพิเศษ
“นี่คือ...”
หยุนอู้มองซ่งอวี่ไป๋ที่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างเหม่อลอย จู่ ๆ ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา
“อวี่ไป๋มาสู่ขอน่ะ เด็กคนนี้ก็ช่างกะทันหันเหลือเกิน อยู่ ๆ ก็บอกว่าอยากแต่งงานกับลูก พ่อกับแม่ยังตั้งตัวไม่ทันเลย”
แม่หยุนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม เมื่อเทียบกับหยุนเยี่ยนอันแล้ว แม่หยุน พ่อหยุน และซูอวิ้นต่างพอใจซ่งอวี่ไป๋มากทีเดียว
หยุนอู้กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมปลอดโปร่งของซ่งอวี่ไป๋