*
ตลอด 4 ปีที่อยู่ต่างประเทศ ซ่งอวี่ไป๋จะดูรูปของหยุนอู้ทุกวัน ทั้งยังทุ่มเงินก้อนโตจ้างจิตรกรวาดภาพเธอเพิ่มอีกหลายภาพ
มีทั้งภาพที่เธอยิ้มให้เขา ภาพที่กอดเขาไว้ เขาชอบเสี่ยวอู้ของเขามากเหลือเกิน
ตุ๊กตากระต่ายที่เธอทิ้งไป เขาก็เก็บกลับมาจากถังขยะ แอบขโมยชุดบัลเลต์ที่เธอไม่เอาแล้ว ลิปสติกที่เธอทำตก ยางมัดผมที่เธอเคยใช้...
ซ่งอวี่ไป๋รู้สึกว่าเอารูปของหยุนอู้ไปติดไว้ในห้องนี้ช่างเสียของ เขาต้องเอารูปไปติดไว้ในห้องของตัวเอง
แต่ไม่ใช่ห้องนอนในบ้านตระกูลซ่ง หากเป็นบ้านของเขาเอง
ขณะนั้นเอง ประตูห้องนอนข้าง ๆ ก็มีเสียงเคาะ ซ่งอวี่ไป๋จึงกลับเข้าห้องนอนของตัวเองทันที
พ่อบ้านที่ยืนอยู่นอกประตูห้องนอนซึ่งปิดสนิทกล่าวอย่างนอบน้อมว่า
“คุณชายครับ วิลล่าที่คุณชายซื้อไว้ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วครับ”
“รู้แล้ว ที่นั่นไม่ต้องมีคนรับใช้ ไม่ต้องจัดหาให้ฉัน”
ซ่งอวี่ไป๋กล่าวเสียงเรียบ พลางนั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ ก่อนเปิดลิ้นชักอย่างคล่องแคล่วแล้วหยิบสมุดบันทึกที่เขาจดมาหลายปีออกมา
พ่อบ้านด้านนอกไม่ได้จากไป เพียงกล่าวอย่างลังเลว่า
“แต่คุณชายครับ นายท่านบอกว่าจะให้คุณชายเข้ารับช่วงดูแลกิจการในอีกไม่นานไม่ใช่หรือครับ บ้านหลังนั้นอยู่ไกลจากบริษัทมาก ไม่อย่างนั้นให้ผมไปซื้อบ้านใกล้บริษัทอีกสักหลัง...”
“ไม่ต้อง”
ซ่งอวี่ไป๋ตอบเสียงเรียบ พ่อบ้านจึงได้แต่ยุติเรื่องและจากไปอย่างนอบน้อม