*
ตอนซ่งอวี่ไป๋เดินเข้ามา หยุนอู้กำลังนั่งเหม่ออยู่ที่เก้าอี้ พอเขาเดินมาถึงตรงหน้า เธอถึงได้สติกลับคืนมา
“คุณเลิกงานแล้วเหรอคะ?”
“อืม กลับบ้านกันได้แล้ว”
ซ่งอวี่ไป๋พูด หยุนอู้ลุกขึ้นยืน เสื้อสูทของเขาที่คลุมอยู่บนไหล่เธอตัวใหญ่โคร่ง
เธอรู้สึกว่าคำว่า “กลับบ้าน” ที่ซ่งอวี่ไป๋พูดนั้นฟังแปลก ๆ แต่บ้านของพวกเขาอยู่ติดกัน พูดแบบนี้ก็คงไม่เป็นไรหรอก
หลังจากซ่งอวี่ไป๋กับหยุนอู้ออกไปแล้ว พยาบาลหน้าตาน่ารักที่เข้าเวรอยู่ตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ถึงกล้าเงยหน้าขึ้น แอบมองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ที่เดินจากไป
พยาบาลคนอื่น ๆ ไปที่ห้องพักผู้ป่วยกันหมด เหลือเธออยู่เฝ้าเคาน์เตอร์คนเดียว จังหวะนั้นเอง พยาบาลอีกคนก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา
“ข่าวใหญ่ ข่าวใหญ่! แซ่บสุด ๆ ไปเลย!”
พยาบาลคนนั้นมาจากแผนกทันตกรรม ตอนเดินผ่านเมื่อครู่บังเอิญได้ยินบทสนทนาของซ่งอวี่ไป๋กับเจียงหานเย่มาสองสามประโยค
“คุณหมอซ่งกับคุณหยุนที่เพิ่งออกไปแต่งงานกันแล้ว แถมเตรียมมีลูกกันด้วย คุณหมอซ่งอยากมีตั้งห้าคนแน่ะ!”
“ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
พยาบาลหน้าตาน่ารักพูดอย่างตกใจ พลางกางนิ้วนับไปทีละนิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ข่าวซุบซิบแพร่ไปเร็วเสมอเมื่ออยู่ในที่ที่คนเยอะ ยิ่งคนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนาเป็นถึงซ่งอวี่ไป๋ คุณหมอที่มีชื่อเสียงที่สุดในโรงพยาบาลของพวกเธอด้วยแล้ว
ตอนแรกข่าวลือมีแค่ว่าซ่งอวี่ไป๋กับหยุนอู้แต่งงานกันแล้ว แต่พอไปถึงแผนกอื่นก็กลายเป็นว่า
“คุณหมอซ่งกับคุณหยุนแต่งงานกันแล้ว แถมมีลูกแล้วด้วย”