*
“หิวไหม?”
หยุนอู้ออกมาจากหลังประตูอย่างระมัดระวัง พลางเอ่ยถาม ซือเช่อมีเลือดกับน้ำเปียกเปื้อนเต็มตัว กำลังจ้องเธอเขม็งด้วยสายตาตรงแน่ว
“ขนมปัง ไม่เอา”
เสียงของเขาทุ้มต่ำและไพเราะ ตอนนี้ยังพูดได้เพียงทีละคำ ไม่อาจเรียบเรียงเป็นประโยคต่อเนื่องได้
“ถ้างั้น... ฉันไปทำอาหารให้นะ?”
คุณหนูคนงามที่แววตาเจือความกังวลชะงักไปเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม แล้วก็เห็นชายหนุ่มพยักหน้าอย่างลังเล
แม้เธอจะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงกินอาหารของมนุษย์ แต่ยังดีที่ตอนหิวเขาก็ไม่ได้เลือกกินหรือกัดเธอ
หรือแบบนี้จะหมายความว่าเธอสามารถอยู่ใต้ชายคาเดียวกับเขาได้อย่างปลอดภัยแล้ว?
เมื่อมีซือเช่ออยู่ เธอก็ไม่ต้องกังวลเรื่องซอมบี้ อีกทั้งแม้เขาจะดูตัวสูงใหญ่ แต่ดูเหมือนจะมีเพียงจิตสำนึกของมนุษย์อยู่บางส่วนเท่านั้น ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ทำร้ายเธอ
แค่เธอดีกับเขา แบ่งอาหารให้เขากินทุกครั้งก็พอแล้ว
“ฉันจะไปเอาเสื้อผ้าของพ่อบ้านจากห้องเก็บของมาให้ คุณไปอาบน้ำเถอะ”
หยุนอู้ล็อกประตูใหญ่ให้เรียบร้อย ก่อนหันไปมองซือเช่อ ตัวเขาสกปรกมอมแมม ต้องให้เขาอาบน้ำเสียก่อน
แววตาของซือเช่อเผยความงุนงง เส้นผมเปียกชุ่มบนศีรษะยังคงหยดน้ำไม่หยุด
เขารู้ว่าการอาบน้ำคือสิ่งที่ของอร่อยคนนี้ทำเมื่อครู่นี้ เขาทำเป็น แต่ไม่อยากทำ
“อาบน้ำ ไม่เป็น”
ซือเช่อเอ่ยเสียงทุ้ม สีหน้าไร้อารมณ์ น้ำเสียงจริงจัง ไม่เหมือนกำลังพูดโกหก
ผ่านไปอีกพักหนึ่ง
หยุนอู้นั่งก้มหน้าข้างอ่างอาบน้ำ ใบหูแดงก่ำ มือถือผ้าขนหนูเปียกหมาด ๆ เช็ดตัวชายหนุ่มอย่างสะเปะสะปะด้วยมือสั่นระริก