*
บิดาของกู้ซิงหรานเอาแต่ดื่มสุรา พนัน และเสเพลไปวัน ๆ พอเมาก็มักลงไม้ลงมือกับเขา ไม่ว่าจะอารมณ์ดีหรือไม่ดีก็หาเรื่องทุบตีเขาอยู่ร่ำไป
เขาคิดมาตลอดว่าบิดาสมควรตาย ชายคนนั้นถึงขั้นฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมกลางดึก เพียงเพราะอีกฝ่ายในหมู่บ้านไม่ยอมให้เขายืมเงินไปเล่นพนัน
ในหมู่บ้านเล็ก ๆ บนเขาอันยากจนข้นแค้นและล้าหลัง การพบศพอยู่หลังเขาเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง แค่ห่อศพด้วยเสื่อฟางก็ถือว่าจัดการงานศพเรียบร้อยแล้ว
กู้ซิงหรานเพียงจงใจให้เขาดื่มสุราดีกรีแรง แล้วจงใจล่อเขาไปยังตรอกตันอันมืดมิดไร้ผู้คนเท่านั้น
เขามองดูบิดาเมามายจนเดินโซเซหัวชนกำแพงด้วยตาตนเอง กำแพงในฤดูหนาวแข็งเป็นพิเศษ ส่วนอีกฝ่ายก็ดื่มจนหมดสติ นอนอยู่บนหิมะและแข็งตายไปเช่นนั้น
เพราะฉะนั้น ตอนที่แม่เหลียงบอกเขาเมื่อครู่ว่าบิดาตายแล้ว แววตาของกู้ซิงหรานจึงไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นหยุนอู้ลงมือทายาให้กู้ซิงหรานด้วยตนเอง แม่เหลียงอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่คิดไปคิดมาก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
นางเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว จึงออกจากห้องพักไปยังห้องครัวเพื่อดูว่าอาหารเย็นเสร็จหรือยัง
หลังแม่เหลียงเดินไปไกลแล้ว กู้ซิงหรานจึงค่อย ๆ เอ่ยปากขึ้นว่า
“ข้าบาดเจ็บ ท่านจะเสียใจหรือไม่?”
“แน่นอนสิ”
เสียงของหยุนอู้อ่อนหวานนุ่มนวล หางตาของนางยังแดงระเรื่อ นางช่วยกู้ซิงหรานทายาอย่างระมัดระวังจนเสร็จ แล้วจึงสูดจมูกเบา ๆ
“พวกเรารู้จักกันมาตั้งหลายวันแล้ว นับว่าเป็น…สหายสนิทอย่างที่ในหนังสือว่าไว้กระมัง อีกอย่าง เจ้าเรียกข้าว่าพี่หญิง ข้าก็ย่อมต้องดูแลเจ้าอยู่แล้ว”