*
หยุนอู้เดินลงบันไดมา ดวงตากลมใสกะพริบสองสามที ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“อรุณสวัสดิ์...”
ในความทรงจำของนาง จีเฉินเป็นคนเย็นชามาก เดิมทีนางคิดว่าคงกระอักกระอ่วนไม่น้อย แต่ไม่คิดว่าเขาจะวางเอกสารในมือลง แล้วพยักหน้าให้นางอย่างสุภาพ
「นี่นางไม่ได้แต่งหน้าใช่ไหม กรี๊ดดด หน้าสดสวยกว่าเมื่อวานที่แต่งหน้าอ่อน ๆ อีก」
「แขกรับเชิญหญิงที่เป็นคนทั่วไปสวยจริง ๆ」
「ยังไงอี้หรานบ้านฉันก็สวยกว่า」
「คุณจีตอบกลับด้วย! น่าตกใจจริง ๆ หรือว่าเขาก็ดูแต่หน้าตากันนะ」
หยุนอู้รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องมา จึงหันไปมอง และพบว่าเป็นโจวสือเยี่ยน
เขาเบือนสายตาหนีทันที ราวกับเพียงมองนางผ่าน ๆ เท่านั้น
【ภรรยาจ๋า ภรรยาจ๋า ภรรยาจ๋า ภรรยาจ๋า! สวยมาก! ขอจูบหน่อย ขอจูบหน่อย ขอจูบหน่อย ขอจูบหน่อย ขอจูบสักที! ถ้าจูบภรรยาไม่ได้ ชีวิตนี้จะมีความหมายอะไรอีก! โอ๊ย เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน! เจ็บจนใจสลาย! เจ็บจนไม่มีอะไรเทียบได้!】
หยุนอู้: “???”
นางแทบไม่อยากเชื่อ หยุดนิ่งราวกับกลายเป็นหิน โชคดีที่ตอนนี้กล้องถ่ายทอดสดตัดภาพไปทางห้องครัว
หัวใจของหยุนอู้กระตุกวูบ นางเงยหน้ามองโจวสือเยี่ยนอีกครั้ง
แต่เขายังคงดูเย็นชาเฉยเมย แล้วในใจจะคิดแบบนั้นได้อย่างไร...
【ภรรยากำลังมองฉันอยู่หรือเปล่า? ใช่แน่ ๆ ดูท่าว่าวันนี้ท่าทางของฉันจากมุมนี้จะหล่อมาก จนทำให้ภรรยาหลงเสน่ห์หัวปักหัวปำเลยสินะ】
หยุนอู้ชะงักฝีเท้าขณะเดินเข้าไปหา ทว่าใบหน้าของโจวสือเยี่ยนยังคงเรียบเฉยไร้ความใส่ใจ เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบสองอึกอย่างตามใจ