*
ยามตะวันลับขอบฟ้า สวี่สิงโจวจึงแบกพลั่วกลับมาจากนา เสื้อผ้าบนตัวไม่ได้เปื้อนมากนัก ทว่ารองเท้ากับกางเกงกลับเลอะโคลนอยู่ไม่น้อย
ตอนเขาเข้าประตูมา หยุนอู้กำลังล้างผักอยู่ข้างบ่อน้ำในลานบ้าน
สวี่สิงโจวไม่ยอมให้นางจับมีดทำกับข้าว นางจึงไม่ปล่อยให้ตัวเองว่างงาน หยิบผักออกมาล้างแทน
“ให้...”
สวี่สิงโจวล้วงของบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อคลุม แล้วยื่นให้หยุนอู้
หยุนอู้เงยหน้าขึ้นมอง ถึงได้เห็นว่าเป็นธนบัตรใบละ 10 หยวนสี่ใบ
“เมื่อสองสามวันก่อนขายข้าว คนจากกองพลเพิ่งเอาเงินมาให้ข้า”
“ให้ข้าหรือ?”
หยุนอู้ลุกขึ้นถามอย่างสงสัย มือเปียกชุ่มเช็ดกับผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่
“เจ้าเป็นภรรยาข้า ไม่ให้เจ้าแล้วจะให้ใคร?”
สวี่สิงโจวตอบอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควร จากนั้นก็ยัดเงิน 40 หยวนทั้งหมดใส่มือหยุนอู้
เงิน 40 หยวนนี้นับว่ามากแล้ว ในยุคนี้เพียงพอจะเป็นค่าใช้จ่ายของครอบครัวใหญ่หนึ่งครอบครัวได้ทั้งเดือน
“เงินนี่เป็นเงินที่เจ้าหามาก่อนข้าจะแต่งมา ไม่ต้องให้ข้าหรอก...”
หยุนอู้เอ่ยพลางกำธนบัตรไว้ในมือ แต่สวี่สิงโจวไม่ยอมให้เธอคืนอย่างไรก็ไม่ยอม
“เงินของข้าก็คือเงินของเจ้า ต่อไปข้าจะเก็บไว้ให้ เจ้าอยากซื้ออะไรก็ใช้เงินได้เลย”
สวี่สิงโจวพูดพลางยกมือเกาศีรษะสั้นเกรียนอย่างเก้อเขิน ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูสะดุดตาไม่น้อย
เขาแค่อยากเก็บเงินที่หามาได้ทั้งหมดไว้ให้หยุนอู้ นางมีเงินติดตัวไว้บ้าง เวลาเจอเรื่องที่ต้องใช้เงินจะได้สะดวก
อย่างไรปกติสวี่สิงโจวก็ไม่ค่อยมีเรื่องให้ใช้เงิน ปุ๋ยที่ต้องใช้ในนาก็ยังมีพอ เขาคิดว่าเหลือเงินติดกระเป๋าไว้สักไม่กี่หยวนก็พอแล้ว