*
ภายในห้องครัว ใบหน้างดงามขาวผ่องแต่ดูอ่อนแอของหยุนอู้แต้มสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
นางหยิบเนื้อหมักชิ้นหนึ่งออกมาจากตะกร้าผักข้างกาย แล้ววางลงบนเขียงข้างเตา
มืออีกข้างถือมีดทำครัวเล่มใหญ่ ซึ่งไม่สมกับมือเล็ก ๆ ของนางเอาเสียเลย หยุนอู้ก้มหน้าหั่นเนื้อหมัก
พอคิดว่าสวี่สิงโจวยังซักเสื้อผ้าของนางอยู่ที่ลานด้านนอก หยุนอู้ก็รู้สึกเขินจนทำตัวไม่ถูก แต่ตอนนี้พวกเขาแต่งงานกันแล้ว นางควรค่อย ๆ ทำตัวให้ชินจึงจะดี
มีดทำครัวของสวี่สิงโจวเห็นได้ชัดว่าไม่เหมาะกับมือของนาง ทั้งหนักและคม หยุนอู้เผลอเพียงนิดเดียวก็หั่นโดนนิ้ว เลือดซึมออกมาจากปลายนิ้วทันที
“ซี๊ด...”
หยุนอู้เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ล้างมืออย่างลวก ๆ แล้วขยับมือที่บาดเจ็บให้ห่างจากเตา จากนั้นใช้มืออีกข้างใส่เนื้อหมักที่หั่นแล้วลงในกระทะใบใหญ่เพื่อผัด
แม้ควันจากการผัดจะลอยออกไปทางช่องระบายควันเป็นส่วนใหญ่ แต่หยุนอู้ยืนอยู่ข้างเตา ใช้ตะหลิวผัดไปมาไม่หยุด จึงยังได้กลิ่นควันฉุนจากเนื้อหมักอยู่ไม่น้อย
“แค่ก ๆ...”
หยุนอู้รีบถอยห่างออกมาเล็กน้อย แต่มือก็ยังผัดต่อไม่หยุด
ตอนนั้นเอง สวี่สิงโจวที่ซักผ้าเสร็จแล้วก็เดินเข้าครัว พอเห็นภรรยาตัวน้อยที่บอบบางยืนผัดอาหารอยู่ข้างเตา เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
หยุนอู้คิดว่าเวลานี้ก็ไม่เช้าแล้ว ทำอาหารมื้อเช้าควบกลางวันไปเลยดีกว่า