*
“ขออภัยค่ะคุณผู้หญิง ระบบแจ้งว่าตั๋วเครื่องบินของคุณถูกยกเลิกแล้วค่ะ”
พนักงานบริการเอ่ยกับหยุนอู้อย่างสุภาพ พร้อมรอยยิ้มที่พอดิบพอดี
หยุนอู้ใจหายวาบ รีบถามอย่างร้อนใจว่า “แต่ฉันไม่ได้ยกเลิกตั๋วนะคะ?”
“แต่ในระบบแจ้งว่าตั๋วของคุณถูกยกเลิกแล้ว และยังไม่มีการเปลี่ยนเที่ยวบินหรือซื้อตั๋วใหม่ ต้องขออภัยจริง ๆ ค่ะ”
หยุนอู้กำด้ามกระเป๋าเดินทางแน่น ก่อนเดินออกจากเคาน์เตอร์เช็กอินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้…”
หยุนอู้ไม่คิดเลยว่าทั้งที่เธอรีบออกมาก่อนแล้ว เรื่องก็ยังผิดพลาดได้ นี่ไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญแน่
ผู้คนที่เดินไปมาในสนามบินมีไม่มากนัก เธอเงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ จากนั้นก็สวมแว่นกันแดดเหมือนต้องการพรางตัว ก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าไปทางทางออกสนามบิน
หัวใจของเธอสับสนวุ่นวาย มิน่าล่ะ ตอนออกจากบ้านวันนี้ถึงรู้สึกไม่สบายใจ…
ทันใดนั้น บอดี้การ์ดชุดดำหลายคนก็เข้ามาขวางหน้า หยุนอู้ขยับแว่นกันแดด ทำทีไม่ใส่ใจ แล้วเปลี่ยนทิศทางเพื่อเลี่ยงพวกเขา
แต่ชายในชุดสูทสีเทาคนหนึ่งกลับเข้ามาขวางเธอไว้อีกครั้ง บอดี้การ์ดชุดดำเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ล้อมเธอเอาไว้
หยุนอู้เงยหน้าขึ้น มองสำรวจชายในชุดสูทสีเทาตรงหน้าผ่านแว่นกันแดด มือที่จับกระเป๋าเดินทางยิ่งกำแน่นขึ้น
“ขอโทษนะคะ ช่วยหลีกทางด้วยค่ะ”
น้ำเสียงของหยุนอู้ค่อนข้างเย็นชา แต่ชายชุดเทาตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าจะหลีกทาง
“คุณหยุนครับ คุณเสินรอคุณอยู่แล้ว ผมเป็นผู้ช่วยคนสนิทของคุณเสิน แซ่เหลียงครับ ส่วนกระเป๋าของคุณ ผมจะช่วยถือให้เอง”