*
“ในเมื่อแม่ทัพน้อยซ่งยอมยื่นมือช่วยเจ้า แสดงว่าเขาต้องมีใจให้เจ้าแน่ ๆ เจ้ากับเขาสนิทสนมกันให้มากหน่อย ต่อไปจะได้กินดีอยู่ดี ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว!”
ดวงตาคู่ปราดเปรียวของอู๋หม่าฉายแววยิ้ม นางพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งที่ซ่อนไว้ออกมาอย่างกับเป็นของล้ำค่า
อู๋หม่ายกฝาเปิดกล่อง ข้างในคือชุดกี่เพ้าที่ลู่จั๋วมอบให้หยุนอู้ตอนมื้อค่ำ
“ชิงซิน ลองดูชุดกี่เพ้านี่สิ สวยไหม?”
“ท่านแม่ ท่านคงไม่ได้ไปเล่นพนันมาอีกแล้วใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อเสื้อผ้าแพงขนาดนี้...”
เจียงชิงซินถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ นางหยิบชุดกี่เพ้าขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม เนื้อผ้าของชุดนี้ดีมาก รูปแบบก็งดงาม ไข่มุกที่ประดับอยู่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของราคาถูก
“โธ่เอ๊ย ไม่ได้เสียเงินซื้อหรอก ไม่ได้เสียเงิน!”
สีหน้าของอู๋หม่ามีแววภาคภูมิใจอยู่บ้าง นางลูบไล้ชุดกี่เพ้าราคาแพงอย่างละโมบ
“วันนี้ท่านผู้บัญชาการลู่กลับมา ชุดนี้เป็นของที่เขามอบให้คุณหนูหยุน แถมยังเป็นสินค้าจากเซี่ยงไฮ้ด้วยนะ ชิงซิน คราวหน้าเวลานัดพบแม่ทัพน้อยซ่งก็สวมชุดนี้สิ จะได้คว้าหัวใจเขาไว้ไม่ใช่หรือ?”
“แต่ว่า ท่านแม่... จะถูกจับได้หรือไม่?”
น้ำเสียงของเจียงชิงซินเจือความลังเลและไม่สบายใจ แม้นี่จะเป็นครั้งที่สองแล้วที่อู๋หม่าลอบเอาเสื้อผ้าของคุณหนูหยุนมาให้นางสวม
ครั้งแรกอู๋หม่าหยิบชุดกระโปรงตะวันตกมาให้นางใส่ไปสมัครงานที่หอเต้นรำเพื่อแก้ขัด ตอนแรกนางไม่อยากรับไว้ แต่เสื้อผ้าตะวันตกราคาแพงเช่นนั้น นางไม่มีปัญญาซื้อจริง ๆ