*
ราตรีเงียบสงัด ภายในห้องนอนมืดสลัวเงียบงัน มีม่านแขวนอยู่ข้างเตียงของหยุนอู้
เธอนอนอยู่บนเตียง ส่วนพื้นด้านหลังม่านปูผ้าห่มไว้ ซือเช่อนั่งพิงกำแพงอยู่บนนั้น
ดวงตาสีเทาอมฟ้าของเขาจับจ้องม่านข้างเตียงเขม็ง อาศัยแสงจันทร์สลัว ๆ เขามองไม่เห็นหยุนอู้ที่หลับอยู่บนเตียง ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเธอที่ค่อย ๆ สม่ำเสมอขึ้น
บรรยากาศมืดสลัวยิ่งขับให้แววตาของซือเช่อดูอ้างว้างขุ่นเคือง ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานจาง ๆ ที่คุ้นเคย
เขารู้ดีว่านั่นคือกลิ่นจากตัวเธอ
หิว อยากกิน
ซือเช่อยังคงรออยู่ เพราะเขารู้ว่าเธอยังไม่หลับ และตอนนี้ยังทำไม่ได้
ในที่สุด เมื่อถึงกลางดึก ซือเช่อก็ลุกขึ้น ท่ามกลางกลิ่นหอมหวานที่อบอวลไปทั่วห้อง
ร่างสูงใหญ่ของเขายืนอยู่ข้างเตียง ก่อนยื่นมือซีดเล็กน้อยออกไปเลื่อนม่านเปิดอย่างไม่รีบร้อน
เสียงแผ่วเบาไม่ได้รบกวนหญิงสาวที่หลับอยู่บนเตียงนุ่มสบายแม้แต่น้อย
คงเป็นเพราะตอนกลางคืนเธอตกใจกลัว ร่างทั้งร่างจึงมุดเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่ม เหลือเพียงศีรษะเล็ก ๆ โผล่ออกมา เส้นผมดำขลับแผ่สยายบนหมอนอย่างไม่เป็นระเบียบ
ซือเช่อก้มตามองใบหน้ายามหลับอันสงบของเธอ ดวงตาจับจ้องไม่วาง ร่างสูงใหญ่ที่ยืนข้างเตียงดูราวกับกำแพง ทั้งคล้ายต้องการครอบครองและคล้ายกำลังปกป้อง
“หิว”
เสียงทุ้มต่ำของเขาดังขึ้น เขารู้ว่าไม่ควรปลุกเธอ จึงจงใจลดเสียงลง
จู่ ๆ ซือเช่อก็นึกถึงตอนที่หยุนอู้จูบแก้มเขา สายตาของเขาจึงเลื่อนไปหยุดบนแก้มขาวนวลอ่อนนุ่มของเธอ