*
หยุนอู้ซึ่งจากไปอย่างสงบด้วยวัยชราในโลกก่อนหน้า ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตนมาอยู่ในพื้นที่เสมือนของสำนักงานใหญ่ภารกิจข้ามโลกแล้ว
ความทรงจำจากโลกนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้ามา หยุนอู้ยังมีหยาดน้ำตาที่ไม่ทันแห้งเกาะอยู่บนแก้ม ดวงตาคู่งามฉายแววพร่าเลือนเล็กน้อย
ระบบเสี่ยวไป๋ยืนอยู่บนพนักเก้าอี้สำนักงาน ร้องไห้ออกมาอย่างเกินจริง
“โฮสต์ที่รัก! คิดถึงเหลือเกิน—โอ๊ย!”
เสี่ยวไป๋อยากบินถลาเข้าไปหา ทว่าตัวอ้วนจนกระพือปีกไม่ไหว จึงร่วงตุ้บลงกับพื้น
“จำได้ว่าครั้งก่อนที่เจอ เธอผอมลงแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ถึงอ้วนขึ้นอีกตั้งเยอะล่ะ”
หยุนอู้เช็ดตาพลางเอ่ยเสียงแผ่ว จากนั้นก็ถอนหายใจ ก่อนจะยกเสี่ยวไป๋ขึ้นจากพื้นมาวางไว้บนฝ่ามือ
“ฉันอยากเข้าไปในโลกภารกิจกับโฮสต์ แต่ล้มเหลวทุกครั้งเลย เพราะกังวลมาก ก็เลยกินเยอะขึ้นเรื่อย ๆ...”
เสี่ยวไป๋กระพือปีกสองสามที ก่อนพูดเสียงเจื้อยแจ้ว ความจริงเรื่องนี้ก็เป็นเหตุผลส่วนหนึ่งจริง ๆ แต่ก็ว่าเถอะ...
ที่จริงมันก็ชอบกินอาหารของมนุษย์มากอยู่แล้ว แหะ ๆ
“ฉันรู้สึกเศร้านิดหน่อยนะ เสี่ยวไป๋...”
เสียงของหยุนอู้อ่อนแรงเสียจนเสี่ยวไป๋เจ็บปวดใจ บางทีนี่อาจเป็นผลข้างเคียงจากการข้ามโลก เพราะคนคนนั้นคอยตามติดนางอย่างไม่ย่อท้อมาโดยตลอด
ส่วนนางก็พบพาน ทำความรู้จัก และตกหลุมรักเขาในทุกโลก ต้องเผชิญทั้งเกิด แก่ เจ็บ ตายไปด้วยกัน...
“ส่งฉันไปโลกถัดไปเถอะ”
หยุนอู้ปรับอารมณ์ให้เข้าที่แล้วเอ่ย เสี่ยวไป๋ก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างว่าง่าย