*
ท่านอ๋องเก้าฉีเยี่ยนกับเย่เฟยซวง บุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพเย่ กำลังจะหมั้นหมายกัน
ตอนหยุนอู้ได้ยินข่าวนี้ นางก็ใกล้ถึงกำหนดคลอดแล้ว และยังได้ยินมาจากปากจือชิวอีกด้วย
“บ่าวยังได้ยินมาว่า ท่านอ๋องเก้าเสด็จเข้าวังไปขอให้ฝ่าบาทพระราชทานสมรสด้วยพระองค์เองเจ้าค่ะ”
จือชิวประคองหยุนอู้อย่างระมัดระวังพลางเอ่ย หยุนอู้ใช้มือข้างหนึ่งพยุงเอว อีกข้างรองท้องที่หนักอึ้ง ก่อนจะค่อย ๆ เดินไปนั่งลงบนตั่งนุ่ม
“บ่าวคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าเหตุใดท่านอ๋องเก้าถึงอยากแต่งกับคุณหนูตระกูลเย่...”
จือชิวส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ ในสายตานาง เย่เฟยซวงดูเป็นคนที่วางตัวและประพฤติตนไม่น่าชอบสักเท่าไร ไม่รู้ว่าท่านอ๋องเก้าชอบนางตรงไหน
หยุนอู้พลิกดูบันทึกการเดินทางที่วางอยู่บนโต๊ะตามสบาย พอได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มบาง ๆ
นางกำลังจะบอกให้จือชิวเปลี่ยนบันทึกการเดินทางเล่มใหม่มาให้อ่าน ทันใดนั้นก็รู้สึกเจ็บท้องขึ้นมา
“อึก...”
คิ้วเรียวของหยุนอู้ขมวดเข้าหากัน นางลูบท้อง พยายามบรรเทาความเจ็บปวด
เดิมทีนางคิดว่าเจ็บเพียงครู่เดียวก็คงหาย แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนที่ผ่านมา
จือชิวเงยหน้าขึ้นก็เห็นหยุนอู้กำลังอดกลั้นความเจ็บปวด สีหน้าพลันตึงเครียด นางรีบลุกขึ้นทันที
“เหนียงเหนียง!”
“จือชิว ไป...ไปเรียกคน...”
หยุนอู้เอ่ยอย่างยากลำบาก นางก็ว่าแล้วว่าทำไมวันนี้ถึงรู้สึกใจหายอยู่ตลอด ลางสังหรณ์บอกว่าไม่ค่อยดีนัก
ที่แท้เจ้าตัวน้อยก็ร้อนใจจนอยากออกมาล่วงหน้าเสียแล้ว
ฉีอวี้จัดเตรียมหมอตำแยไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ พวกนางพักอยู่ที่ตำหนักข้าง ทำให้สะดวกต่อการทำคลอดอย่างยิ่ง อีกทั้งข้าวของที่ต้องใช้ก็มีพร้อมครบครัน