*
ไม่กี่วันต่อมา หยุนอู้ก็ติดตามฟู่หานจือไปถ่ายภาพชุดแรกของซีรีส์แนวเซียนยุทธ์เรื่องนั้น ได้ยินมาว่าแต่แรกผู้กำกับไม่ได้คาดหวังเลยว่าฟู่หานจือจะรับบทในเรื่องนี้
ถึงอย่างไรชื่อเสียงของฟู่หานจือในวงการบันเทิงก็อยู่ตรงนั้น ผลงานละครโทรทัศน์เรื่องแรกของเขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเลือกรับบทสมทบที่มีฉากไม่มาก
แต่ผู้กำกับเห็นว่าบุคลิกของตัวละครเหมาะกับฟู่หานจือมาก จึงกล้าเสี่ยงส่งบทไปให้ผู้จัดการของเขา ทว่ารออยู่นานก็ไม่ได้รับคำตอบ เขาจึงเริ่มตระเวนหาคนที่เหมาะกับบทไปทั่ว
ใครจะคิดว่าอยู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้จัดการของฟู่หานจือ นับว่าเป็นโชคดีที่หล่นมาจากฟ้า ยังดีที่ถ่ายภาพชุดแรกของนักแสดงไปเพียงบางส่วนพอดี และบทของฟู่หานจือก็ยังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้
ทันทีที่ฟู่หานจือก้าวเข้าไปในสตูดิโอ สายตาของทุกคนก็หันไปจับจ้องเขาพร้อมกัน
ผู้กำกับที่รออยู่ก่อนแล้วรีบเดินเข้ามาหาด้วยแววตาเป็นประกาย
“ที่คุณฟู่รับบทนี้ได้ ถือเป็นเกียรติของผมในฐานะผู้กำกับจริง ๆ ครับ”
“ผู้กำกับชมเกินไปแล้วครับ”
ฟู่หานจือไม่ได้วางท่าหยิ่งผยอง เขาจับมือที่ผู้กำกับยื่นมาให้อย่างสุภาพอ่อนน้อม
ผู้กำกับยิ้มจนหน้าแดงก่ำ หุบยิ้มแทบไม่ลง แต่ก็ยังไม่ลืมชื่อเสียงของฟู่หานจือ จึงถามอย่างระมัดระวังว่า
“บทนี้ไม่ใช่ตัวเอกก็จริง แต่มีความสำคัญมากในเรื่อง ไม่ทราบว่าคุณฟู่...”
“แค่เหมาะกับบทก็พอครับ เรื่องอื่นผมไม่ใส่ใจ”
“ดีเลยครับ งั้นเราไปเปลี่ยนชุดแต่งหน้าแล้วเริ่มถ่ายกันเลย!”
ผู้กำกับพูดพลางยิ้มกริ่ม คิดในใจว่าตอนประชาสัมพันธ์จะระบุว่าฟู่หานจือได้รับเชิญมาแสดงเป็นพิเศษ หากเขียนแค่ว่ารับบทสมทบ แฟนคลับของฟู่หานจืออาจรุมถล่มเขาก็ได้