*
“โอ้โห! ยังมีโทรทัศน์อีกด้วย!”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ยืนมุงดูร้องขึ้นด้วยความประหลาดใจเสียงดัง ป้าสองสามคนรอบข้างก็พากันพูดคุยถึงของหมั้นที่สวี่สิงโจวซื้อมา
คนในเมืองจะแต่งงานกันถึงได้ให้ความสำคัญกับของหมั้นสามอย่างกับเสียงหนึ่งอย่าง อย่างวิทยุจักรเย็บผ้าอะไรพวกนั้น ส่วนหมู่บ้านของพวกเขาเรียกของหมั้นน้อยกว่านั้นมาก แค่ในบ้านมีรถสามล้อสักคันก็นับว่าไม่เลวแล้ว
แต่สวี่สิงโจวจะแต่งหยุนอู้ ทั้งวิทยุ จักรเย็บผ้า นาฬิกาข้อมือ และของหมั้นอย่างอื่นก็เตรียมไว้ครบ ยังมีโทรทัศน์ราคาแพงนั่นอีก
แทบไม่มีใครซื้อโทรทัศน์ไหว คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่แค่ไปรวมตัวกันดูหนังกลางแปลงที่กองพลจัดให้ในบางคืน หรือไม่ก็นาน ๆ ซื้อหนังสือพิมพ์มาอ่านสักฉบับ
สวี่สิงโจวม้วนถุงชอปปิงขึ้น ปิดของข้างในจนมิดชิด แล้วส่งให้หยุนอู้
แถวนี้มีเพื่อนบ้านและคนในหมู่บ้านมามุงดูกันเยอะ หยุนอู้จึงไม่กล้าพูดอะไรกับสวี่สิงโจวต่อ
“ถ้า...ถ้างั้น ฉันเข้าไปก่อนนะ...”
นางเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม แผ่วเบาและนุ่มนวล ในอ้อมแขนยังกอดถุงชอปปิงที่ห่อไว้อย่างมิดชิด
สวี่สิงโจวมองหยุนอู้เดินเข้าบ้านไปพร้อมกับถงฮุ่ย ตอนเดินเข้าไปนางยังหันกลับมามอง พอเห็นว่าเขายังคงจ้องนางไม่วางตา ก็รีบหันหน้ากลับไปอย่างเขินอาย
สวี่สิงโจวไม่คิดว่าการเอาแต่จ้องสาวน้อยจะมีอะไร เพราะอีกไม่นานเขาก็จะแต่งงานกับนางแล้ว แม้จะเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่เขากลับมองเท่าไรก็ไม่เคยพอ
ถ้าได้อยู่บ้านข้าง ๆ หยุนอู้ก็คงดี บ้านของทั้งคู่ห่างกันพอสมควรเลย
สวี่สิงโจวยังต้องไปทำงานในนา เขาจึงคุยกับเพื่อนบ้านแถวนั้นสองสามคำ ก่อนขึ้นรถขับกลับไปทางบ้านตัวเอง