ในที่สุดก็ได้คะแนนอีกแล้ว!
หลินหน่วนมองคะแนน 100 แต้มที่เพิ่งได้รับ ในที่สุดก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าตอนสุ่มการ์ดจนหมดตัว นางสิ้นหวังแค่ไหน
นางเผยรอยยิ้มพึงพอใจ ไม่มีอะไรสดชื่นไปกว่าความรู้สึกที่ได้ผลลัพธ์จากความพยายามอีกแล้ว
หลินหน่วนลงมือทำต่ออย่างไม่หยุดยั้ง ต้มยาสมุนไพรเพิ่มอีกหลายหม้อ ก่อนยื่นให้เสิ่นชางหลานแล้วกล่าวว่า “กินวันละหนึ่งส่วน จะช่วยกดพิษของเจ้าไว้ได้”
เสิ่นชางหลานยิ้มบาง ๆ “ได้”
หลินหน่วนเก็บกวาดบริเวณต้มยาอย่างง่าย ๆ แล้วตั้งใจจะกลับ
เสิ่นชางหลานเลื้อยเข้ามาข้างกายนาง ก่อนเอ่ยว่า “ข้าจะไปส่งเจ้า”
หลินหน่วนโบกมือ “ไม่ต้อง ข้ากลับเองได้”
เสิ่นชางหลานขวางนางไว้ “ไม่ได้ ฟ้ามืดแล้ว”
หลินหน่วนอยากจะบอกว่าเดินไปแค่ไม่กี่ก้าวเอง แต่ชั่วพริบตาต่อมา นางก็ถูกเสิ่นชางหลานอุ้มขึ้นมาแล้ว
ครั้งแรกยังไม่ชิน ครั้งที่สองก็เริ่มคุ้นเคย ครั้งที่สามกลายเป็นเรื่องธรรมดา เสิ่นชางหลานอุ้มเก่งขึ้นทุกที
เขาชอบแนบตัวกับเพศเมียตัวน้อย ขอเพียงได้สัมผัสนาง ความเจ็บปวดของเขาก็ทุเลาลงมาก
ยังมีความรู้สึกแปลกใหม่อย่างหนึ่ง คล้ายมีกระแสซาบซ่านแล่นผ่านทั่วร่าง
เขาชอบมันมาก
ฝนกำลังตก เสิ่นชางหลานเอาใจใส่ ห่อเพศเมียตัวน้อยไว้ในหนังสัตว์ แล้วอุ้มนางประหนึ่งอุ้มเด็ก
หลินหน่วนดิ้นขัดขืนเล็กน้อย ก่อนจะยอมแพ้ การค้นคว้ามักผลาญกำลังใจ นางเองก็เหนื่อยจริง ๆ จึงปล่อยให้เสิ่นชางหลานอุ้มกลับไปยังสถานพยาบาลหมอผี
เวลานี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว
ราตรีในโลกสัตว์หมายถึงอันตรายและความตาย
คราวนี้เมื่อเสิ่นชางหลานเลื้อยมาถึงบริเวณใกล้สถานพยาบาลหมอผี ด้านในไม่ว่างเปล่าไร้ผู้คนอีกต่อไป