หลินนั่วนึกมาตลอดว่าหลินหน่วนใช้ชีวิตในโรงหมอผีได้ไม่ดีนัก
เพศเมียตัวน้อยที่ไม่มีเพศผู้คนไหนต้องการอย่างนาง ต้องทำงานหนักและทนทุกข์อยู่ที่นี่ ได้ยินว่าเมื่อวานยังได้แต่เศษเนื้อที่คนอื่นเลือกทิ้งไว้
บนกระดูกแทบไม่เหลือเนื้อแล้ว ส่วนเครื่องในก็เหม็นคาวจนแทบทนไม่ไหว ไม่รู้จริง ๆ ว่านางจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร
แม้เขาจะตัดสินใจตามจีบหลินเจียวเจียวแล้ว แต่ตอนที่หลินเจียวเจียวไม่รู้ เขาก็ยังยินดีแอบช่วยเหลือนางอยู่บ้าง
ทว่าพอขึ้นเขามา สิ่งแรกที่ได้กลิ่นกลับเป็นกลิ่นหอมเข้มข้นเย้ายวน
เขาไม่เคยได้กลิ่นหอมแบบนี้มาก่อน
เมื่อเพ่งมอง ก็เห็นมนุษย์สัตว์เพศผู้ทั้งสี่รายล้อมหลินหน่วน พูดคุยหัวเราะกัน บรรยากาศกลมกลืนเป็นพิเศษ
แม้แต่ละคนจะมีบาดแผลอยู่บนร่าง แต่เพียงมองก็รู้ว่าล้วนมีราศีไม่ธรรมดา
สายตาสี่คู่พุ่งตรงมาทางเขาแทบจะพร้อมกัน
กลิ่นอายของสัตว์เพศผู้ชั้นสูงที่แผ่ออกมาจากก้นบึ้งของร่างกาย พลันเข้าครอบงำเขา
เหงื่อเย็นซึมชุ่มแผ่นหลังของหลินนั่วในพริบตา เขาไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เขารู้ดีว่า ต่อให้พวกนั้นบาดเจ็บสาหัส ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เขาจะท้าทายได้
ที่ผ่านมา ในฐานะมนุษย์สัตว์ที่มีสายเลือดขั้นเหลืองและเป็นหนึ่งในคนรุ่นใหม่ที่โดดเด่นที่สุดของเผ่าแมวเซอร์วัล หลินนั่วภาคภูมิใจในตัวเองมาก
ไม่คิดเลยว่าความภาคภูมิใจนั้นจะถูกบดขยี้จนไร้ค่าอยู่ที่นี่ในวันนี้
โชคดีที่สัตว์เพศผู้ชั้นสูงทั้งสี่เห็นว่าเขาเป็นคนที่หัวหน้าเผ่าพามา กลิ่นอายอันดุดันจึงหายวับไปทันที และไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกเขาอีก
หลินนั่วถึงได้หายใจได้อีกครั้ง
เขากวาดตามองสถานการณ์ในโรงหมอผีอีกหน แล้วพบว่าสัตว์เพศผู้ชั้นสูงทั้งสี่ดูเหมือนกำลังช่วยหลินหน่วน...ทำอาหารอยู่หรือ?