ฟ้ามืดลงแล้ว
ยามค่ำคืนในโลกสัตว์น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าตอนกลางวัน พวกมนุษย์สัตว์เผ่าแมงป่องหางต่างกลับรังกันหมดแล้ว เหลือเพียงคนส่วนน้อยที่ออกลาดตระเวน
เซี่ยเจี๋ยกลับมาในความมืดมิด กลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่วร่าง ทันทีที่ก้าวเข้าไปในถ้ำ สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังหลินหน่วน
หลินหน่วนอาบน้ำแล้ว ตอนนี้สวมชุดนอนผ้าป่านที่ระบบมอบให้ แม้สัมผัสจะไม่สบายเท่าชุดนอนสมัยใหม่ แต่ก็ดีกว่าหนังสัตว์หนาหนักเป็นไหน ๆ
เนื้อผ้าเบาบางแนบเรือนร่าง เผยให้เห็นเอวคอดที่แทบจะโอบได้ด้วยมือเดียว ชายกระโปรงเผยน่องขาวผ่องน่ารักออกมาเล็กน้อย
เซี่ยเจี๋ยเพิ่งจัดการคลื่นสัตว์ที่อยู่ด้านนอก หลังต่อสู้มาทั้งวัน ความดุดันที่อัดแน่นอยู่ในร่างก็ได้ปลดปล่อยออกมาจนหมด อะดรีนาลีนที่พุ่งสูงอย่างรวดเร็วทำให้ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาเฉียบคมเป็นพิเศษ ตอนนี้เขาไม่อยากอดกลั้นแม้แต่น้อย
เขาเป็นคนทำอะไรตามใจตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร อยากทำอะไรก็ทำ
ตะขอหางวูบผ่าน ร่างของหลินหน่วนถูกตะขอยาวรัดไว้จนเสียหลัก นางกำลังจะกรีดร้องก็พลัดตกลงสู่อ้อมแขนของเซี่ยเจี๋ย
เขาบังคับให้นางนั่งบนตัก มือข้างหนึ่งโอบเอวเอาไว้
ท่าทีแนบชิดผิดปกตินี้ทำให้สัญญาณเตือนภัยดังขึ้นในหัวหลินหน่วน นางยกมือคิดจะผลักเขาออกไปตามสัญชาตญาณ แต่แรงของนางแทบไม่มีผลต่อเซี่ยเจี๋ยเลย
ฝ่ามือของหลินหน่วนสัมผัสกล้ามเนื้อแน่นตึงบริเวณอกของเซี่ยเจี๋ยได้ ความรู้สึกถึงพละกำลังมหาศาลนั้นไม่ใช่สิ่งที่นางจะผลักไหว
เซี่ยเจี๋ยใช้อีกมือกุมมือที่หลินหน่วนพยายามผลักเขาไว้ มือของนางทั้งเล็กทั้งนุ่ม เล็กกว่ามือของเขาอยู่มาก
เซี่ยเจี๋ยกุมมือนางไว้ พลางคลึงเบา ๆ คล้ายกำลังเล่นกับของล้ำค่าหายากสักชิ้น
ท่าทางหยอกล้อเช่นนี้ทำให้หลินหน่วนอึดอัดมาก แต่นางไม่กล้ายั่วโทสะเซี่ยเจี๋ย จึงได้แต่ลองเบี่ยงเบนความสนใจของเขา “วันนี้...ข้าปรุงยาเม็ดให้ท่านแล้ว น่าจะช่วยอาการป่วยของท่านได้”