มนุษย์สัตว์เพศผู้มีประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เฉียบคมมาแต่กำเนิด ไม่คิดเลยว่าเขาจะดมกลิ่นพิษออกด้วย หลินหน่วนพยักหน้า “ใส่พิษลงไปในยาอยู่จริง ๆ”
นางชี้ไปยังหนูยักษ์ตัวหนึ่งที่หนวดสัมผัสของเสิ่นชางหลานกำลังพันรัดอยู่ แล้วกล่าวว่า “ฉีดพิษของเจ้าเข้าไปในตัวหนูยักษ์ ควบคุมปริมาณให้ดี อย่าฆ่ามันตายเสียก่อน”
เสิ่นชางหลานพยักหน้า ปลายหนวดสัมผัสที่อ่อนนุ่มพลันแหลมคมราวกับหนาม ก่อนแทงเข้าไปในตัวหนูยักษ์
ทันทีที่พิษถูกฉีดเข้าไป หนูยักษ์ก็เหลือกตาขาว มีฟองฟูมปาก และกระตุกไปทั้งตัว
หลินหน่วนพยักหน้า “วางลงได้แล้ว”
เสิ่นชางหลานวางหนูยักษ์ที่หมดเรี่ยวแรงลงตรงหน้าหลินหน่วน ร่างสัตว์ขนาดมหึมาถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนมองการกระทำของนางอย่างอยากรู้อยากเห็น
หลินหน่วนหยิบขวดยาเล็ก ๆ ออกจากหม้อยา แล้วป้อนยาให้หนูยักษ์
ผ่านไปไม่กี่วินาที ร่างของหนูยักษ์กลับกระตุกอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เลือดสีดำข้นไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด มันดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก่อนสิ้นใจ
หลินหน่วนขมวดคิ้ว สีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็พึมพำว่า “ไม่ได้… ปริมาณหญ้าเกล็ดเงินน้อยเกินไป…”
นางก้มหน้าลง แล้วลงมือปรุงสมุนไพรกับพิษบนโต๊ะทดลองที่จัดทำขึ้นชั่วคราวต่อ บางครั้งก็เพิ่มหรือลดปริมาณยา ก่อนเริ่มต้มใหม่อีกครั้ง
เมื่อน้ำยาเดือด หลินหน่วนก็พูดกับเสิ่นชางหลานอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า “มาอีก!”
หนึ่งนาทีต่อมา หนูยักษ์ตัวที่สองก็ตายทั้งร่างเขียวคล้ำ
หลินหน่วน “…”
นางเกาศีรษะ “เป็นไปได้ยังไง ทั้งที่ปรับสัดส่วนแล้วแท้ ๆ ฤทธิ์ยาไม่สมดุล ไม่ได้… เอาใหม่!”
หลายชั่วโมงต่อจากนั้น เสิ่นชางหลานได้เห็นกับตาว่ากระต่ายขาวกับหนูยักษ์ตายด้วยสารพัดวิธี