หลินหน่วนรู้ว่าเขากำลังฝืนทนความเจ็บปวด จึงไม่ได้ปัดหนวดที่พันรอบข้อเท้าของตนออก
ปล่อยให้หนวดพันรอบตัวเธอ ทั้งยังเลื้อยขึ้นมารัดน่องเบา ๆ ก่อนจะกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
หลินหน่วนใช้พรสวรรค์สัมผัสเยียวยากับเขา ช่วยบรรเทาความเจ็บปวด จากนั้นก็เริ่มลงเข็มด้วยความรวดเร็ว
เข็มเรียวเล็กวาววับสะท้อนแสงเงินปักลงไป เสิ่นชางหลานรู้สึกเพียงบริเวณที่ถูกเข็มแทงมีอาการชาซ่าน ไม่นานนัก จู่ ๆ เขาก็รู้สึกได้ว่าสารพิษที่กำลังรุกรานเข้าไปยังเส้นชีพจรหัวใจกลับหักเลี้ยว พุ่งไปยังท้องน้อยแทน!
“อ๊าก!”
ความเจ็บปวดทำให้มนุษย์สัตว์ขั้นสีแดงผู้เคยชินกับบาดแผลและความเจ็บปวดอดส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาไม่ได้
หลินหน่วนลงเข็มเสร็จแล้ว มือซ้ายกุมมือเสิ่นชางหลานไว้เพื่อส่งกำลังใจให้ ส่วนมือขวาก็รีบป้อนโอสถรวมวิญญาณเข้าปากเขา
เม็ดยาละลายทันทีที่เข้าปาก เสิ่นชางหลานรู้สึกเพียงพลังชีวิตอันเข้มข้นสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างกาย ทำให้จิตใจฮึกเหิมขึ้นมา
หลินหน่วนบอกว่า “ชางหลาน โอสถรวมวิญญาณจะรวบรวมพิษทั้งหมดไว้ที่ตันเถียนของนาย นายโคจรพลังสายเลือดให้สอดประสานกับฤทธิ์ยา ก็จะควบคุมพิษได้อีกครั้ง!”
เสิ่นชางหลานกัดฟันแน่น เหงื่อชุ่มหน้าผาก เขาถามเธออย่างยากลำบากว่า “ตันเถียน...อยู่ตรงไหน?”
หลินหน่วนชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าพรสวรรค์สายเลือดของมนุษย์สัตว์ในโลกนี้ล้วนหมุนเวียนอยู่รอบหัวใจ ซึ่งเป็นอวัยวะต้นกำเนิดของเลือด พวกเขาจึงไม่มีแนวคิดเรื่องตันเถียน
หลินหน่วนจึงวางมือลงใต้สะดือของเสิ่นชางหลาน แล้วพูดเสียงเบาว่า “ตรงนี้”
มือเล็กอุ่น ๆ ลูบลงบนหน้าท้องเปลือยเปล่าของเขา ตำแหน่งนั้นอยู่ใกล้จุดสงวนมาก เสิ่นชางหลานตัวแข็งทื่อ กล้ามท้องเกร็งแน่น ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำขึ้นมาทันที