เจียงอวิ๋นถาน: "พรุ่งนี้เช้าจะทำ แล้วเก็บไว้ให้เธอหนึ่งส่วนนะ"
เธอมองจินเป่าที่กำลังง่วนอยู่ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าจินเป่าสามารถวางปูม้าลงในกองปูม้าได้
เธอประหลาดใจ: "จินเป่า ที่แท้เธอก็ช่วยจัดของในคลังได้นี่นา"
[อา......]จินเป่าชะงัก ก้มมองปูม้าในมือตัวเอง [ฉันทำได้เหรอ?]
"น่าจะได้นะ" เจียงอวิ๋นถานเห็นความงุนงงไม่เหมือนเสแสร้งของมัน จึงพูดยิ้ม ๆ : "ดูท่าอาหารอร่อย ๆ จะเป็นตัวผลักดันให้เธอลงมือสินะ ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รู้ว่าตัวเองจัดของในคลังได้"
รหัสในสมองของจินเป่าทำงานอย่างบ้าคลั่ง ในมิตินี้มีคำพูดหนึ่งว่ายังไงนะ?
'เวลาทำงาน ถ้าเธอเก่ง เจ้านายจะสั่งให้เธอทำตลอด'
ไม่หรอกมั้ง ไม่หรอกมั้ง ถ้ามันมีหน้าที่จัดคลังแล้ว มันจะมีเวลาออกไปเล่นข้างนอกอีกหรือ?
ตอนนี้สมองของจินเป่าเต็มไปด้วยการคิดหาเหตุผลปฏิเสธเจียงอวิ๋นถาน มันจึงค้นหาวิธีปฏิเสธเจ้านายอย่างนิ่มนวลจากยุคก่อนวันสิ้นโลกอย่างบ้าคลั่ง
วินาทีต่อมา คำพูดของเจียงอวิ๋นถานทำให้มันอึ้ง แล้วจึงลบข้อมูลที่ค้นหาออกไปในทันที
เจียงอวิ๋นถานพูดตามสบาย "จินเป่าเก่งจัง แต่ปกติฉันก็ไม่ต้องให้เธอช่วยจัดของอยู่ดี ฉันจัดเองแล้วรู้ว่ามีอะไรบ้าง ก็รู้ดีแก่ใจ"
จินเป่าพูดอย่างเขินอาย [อิอิ ถ้าภายหลังคุณยุ่ง เป่าก็ช่วยได้นะ]
"งั้นก็ขอบคุณจินเป่ามากนะ"
[เรื่องเล็กน้อย]แขนกลของจินเป่าโบกหนึ่งครั้ง เอ่ยอย่างองอาจ
"ตื่นแล้วเหรอ?" เสิ่นเฮ่อกุยรีบลืมตาที่ง่วงงุนขึ้นทันที เขารู้สึกว่าคนในอ้อมแขนขยับตัว ตัวเองก็ตื่นขึ้นมาด้วย