“ดูเหมือนเขาจะจำผมได้ หลังจากผมรู้ว่าเขาไม่ทำร้ายผม ผมก็เลยพาเขากลับมาด้วย” เกรอีวินพูดถึงเรื่องนี้แล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “เขาเป็นอดีตผู้บัญชาการของเรา แล้วก็เป็นศิษย์พี่ของน้าผมด้วย”
“ตัวเขาเองยังเป็นองค์ชายแห่งจักรวรรดิ ควินทิน ฮอว์โซลี หลังจากผมพาเขากลับมา ก็ทำให้คนในครอบครัวตกใจกันหมด แต่พอพวกเขาเห็นว่าองค์ชายฮอว์โซลี แม้จะยังฟื้นสติไม่สมบูรณ์ แต่ก็ไม่ทำร้ายผม พวกเขาก็วางใจ”
เจียงอวิ๋นถานหัวเราะแห้ง ๆ “พวกเขาไม่อัดคุณสักชุดเหรอ? นี่มันดูน่ากลัวจะตาย”
เกรอีวินลูบหลังศีรษะที่ยังปวดตื้อ ๆ อยู่ “ไม่ครับ เพราะผมเล่าให้พวกเขาฟังแล้ว จริง ๆ แล้วผมตั้งใจจะรอให้องค์ชายฮอว์โซลีฟื้นตัวก่อน แล้วค่อยพาเขากลับมา แต่นึกขึ้นได้ว่าครอบครัวเห็นผมหายไปนานขนาดนั้น คงเป็นห่วงผมมาก”
“ผมอยากกลับมาเร็ว ๆ และก็ทิ้งองค์ชายฮอว์โซลีไว้ที่นั่นไม่ได้ด้วย กลัวสติที่เพิ่งฟื้นขึ้นมานิดหน่อยของเขาจะพังทลายลงอีก พวกเขาซาบซึ้งใจมาก ก็เลยยอมปล่อยผมไป”
น่าเสียดายที่เขาพูดช้าไปหน่อย
ที่ควรซัดก็ซัดไปหมดแล้ว.......
เจียงอวิ๋นถานเห็นท่าทางลูบหลังศีรษะโดยไม่รู้ตัวของเขา ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร
“จริงสิ แล้วคนอื่น ๆ บนดวงดาวรกร้างนั่นล่ะ? คุณไม่คิดจะช่วยพวกเขาหรือ?” เจียงอวิ๋นถานถามคำถามนี้ด้วยความอยากรู้ล้วน ๆ
จะว่าไปแล้ว เกรอีวินนี่ชะตาดีจริง ๆ นะ ต้องระหกระเหินไปติดอยู่บนดวงดาวรกร้างก็จริง แต่ก็เจอกลุ่มยอดฝีมือที่กำลัง "ป่วยหนัก" และเกรอีวินก็ดันหาวิธีรักษาพวกเขาได้ด้วย