จินเป่าเรียกประวัติแชทที่เธออยากดูออกมาทันที
เจียงอวิ๋นถานพบว่าจินเป่าพูดยังอ้อมโลกว่าที่เป็นจริงอีก บทสนทนาของสองคนนั้นน่ารังเกียจกว่าที่เธอคิดเสียอีก
ขนาดเอามาโพสต์ในแชทสาธารณะยังต้องถูกเซนเซอร์เลย
ไอ้แก่สองคนนี้ไร้ยางอายสิ้นดี เธอจำได้ คนหนึ่งชื่ออู๋อี้เต๋อ อีกคนชื่อจางถง อยู่ในรุ่นเดียวกับท่านอาเฉิ่น แต่แก่กว่าสองสามปี
เมื่อเห็นว่าเธอเงียบ จินเป่าก็ถามอย่างระมัดระวัง [เจ้านาย โกรธหรือเปล่า? อย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวข้าสาปแช่งมันให้เอง ยังช่วยดึงข้อมูลในมือถือพวกมันมาได้ด้วย เผื่อมีอะไรที่ไม่ควรเปิดเผยซ่อนอยู่]
เจียงอวิ๋นถาน: “โกรธก็ไม่เชิง แค่นับจากวันนี้ ฉันจะเกลียดพวกมันมาก”
[ใช่ จินเป่าก็เกลียดมัน สาปให้มันซวยทุกวัน]จินเป่าพูดอย่างดุๆ
เจียงอวิ๋นถานมองหน้าจอแชทแล้วถามว่า “จินเป่า เธอช่วยตรวจสอบการสื่อสารในเครือข่ายเข้ารหัสควอนตัมให้ฉันทุกวันได้ไหม”
“แน่นอน ไม่ต้องตรวจสอบข้อมูลทั้งหมด แค่ตั้งคำสำคัญไม่กี่คำก็พอ อย่างเช่น ข้อความเกี่ยวกับฉัน ซอมบี้ และแผนการที่อาจสร้างความเสียหายแก่ฐานที่มั่นอะไรพวกนี้”
“ฉันเชื่อว่า ด้วยความสามารถในการค้นหาอันทรงพลังของเธอ เธอต้องทำได้แน่”
[หา?]จินเป่าเกาหัวกลที่ไร้เส้นผมของมัน [แต่กิจกรรมนี้ไม่อยู่ในรายการของระบบเรานะ]
เจียงอวิ๋นถานพูดเนิบๆ ว่า “ที่เธอออกไปเล่นไพ่กับระบบอื่นๆ นั่นอยู่ในรายการงานของเธอหรือเปล่า”