เสิ่นเฮ่อกุยเห็นเรือนร่างของเธอที่โน้มเข้ามากว่าครึ่ง ดวงตาคู่สวยคลอประกายน้ำ เขายกมือขึ้นดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอดโดยไม่ทันคิด กลิ่นหอมกฤษณาจางๆ อบอวลรอบตัวทั้งสอง
เขามองคิ้วตางดงามมีชีวิตชีวาในอ้อมกอด ลำคอขยับขึ้นลง ก่อนโน้มลงจูบริมฝีปากเธอด้วยท่วงท่าแข็งกร้าวเป็นเจ้าของ
เจียงอวิ๋นถานกำลังจะเอ่ยปาก ก็ถูกการกระทำของเสิ่นเฮ่อกุยทำให้สติกระเจิง เขาถือโอกาสบุกเข้าโจมตี กว่าเธอจะตั้งสติได้ ความคิดก็ถูกเสิ่นเฮ่อกุยพาหลงทางไปหมดแล้ว
เสิ่นเฮ่อกุยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ตั้งใจหน่อย”
มือหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ มือหนึ่งรัดรอบเอวบางแน่น ราวกับต้องการระบายความคิดหมกมุ่นที่เก็บกดไว้ตลอดช่วงนี้ออกมาจนหมด
.......
เจียงอวิ๋นถานพิงอิงแอบในอ้อมกอดเขา เส้นผมยุ่งเหยิง เสิ่นเฮ่อกุยกำลังใช้นิ้วสางผมดำขลับดุจหมึกหนาของเธอ อย่างตั้งใจแต่ก็แฝงความไม่ถนัดอยู่บ้าง ค่อยๆ ถักเปียไปด้านข้างให้เธอเหมือนอย่างเคย
เจียงอวิ๋นถานเม้มริมฝีปากที่ชาเล็กน้อย แล้วถามคำถามเดิมต่อ “เธอยังไม่ตอบฉันเลยนะ ทุกคนบอกว่าเธอถูกผู้หญิงคนหนึ่งเหยียบหัวอยู่ เธอคิดยังไง”
เธอยังอยากฟังความคิดของเสิ่นเฮ่อกุย เพราะถ้าไม่ใช่เพราะม้ามืดอย่างเธอที่ผงาดขึ้นมา ตำแหน่งหัวหน้าฐานที่มั่นก็คงตกเป็นของเสิ่นเฮ่อกุย
หวังหย่วนโจวไม่ใช่คู่แข่งที่น่ากลัวของเสิ่นเฮ่อกุยเลย
แต่ถ้าจะให้เธอยกตำแหน่งหัวหน้าฐานที่มั่นให้เสิ่นเฮ่อกุย พอถึงเวลานั้น เธอเองก็คงไม่ยอมยกให้เช่นกัน