ซูหมิงเยว่ผู้เป็นป้าสะใภ้มองดูสีหน้าของเธออย่างพินิจพิเคราะห์ แต่ก็อ่านอะไรไม่ออกเลย
ซูหมิงเยว่จึงได้แต่เลือกสรรถ้อยคำอย่างระมัดระวัง "พวกเราครอบครัวนี้ก็โชคดีอยู่บ้าง ฉันปลุกพลังพิเศษมิติได้ ลุงของเธอปลุกพลังพิเศษธาตุไฟ เสี่ยวซีปลุกพลังพิเศษธาตุไม้ และเสี่ยวหนานลูกพี่ลูกน้องของเธอก็ปลุกพลังพิเศษธาตุทอง"
ตอนที่พบกันครั้งก่อน เจียงอวิ๋นถานยังอ่านใจได้ง่าย เธอไม่ได้สนใจญาติ ๆ เหล่านี้นัก แต่ก็รู้ว่าไม่ควรตีจากพวกเขาเพราะถ้าเธออยู่ตัวคนเดียว ไม่มีญาติคอยช่วยเหลือ ถ้าถูกใครรังแกก็จะไม่มีใครอยู่ข้างหลัง
ตอนที่เธอเรียนมหาวิทยาลัย เธอก็ยังให้เจียงซีสร้างสัมพันธ์กับเจียงอวิ๋นถาน คอยนัดไปเดินห้างด้วยกันบ่อย ๆ ถึงขั้นที่เพราะพวกเธอสนิทกัน ครอบครัวของพวกเขายังได้งานสองโปรเจกต์จากตระกูลเฉิ่นอีกด้วย
ตอนนั้นเธอก็รู้ว่าเด็กคนนี้ไม่อยากสนิทใจกับพวกเขามากนัก แต่ก็ไม่ถึงขั้นตีหน้าด่าพ่อแม่ใส่
คงเป็นเพราะต้องทนทุกข์กับอะไรในตระกูลเฉิ่นซึ่งพูดให้คนนอกฟังไม่ได้ ไม่อย่างนั้นตอนอายุสิบกว่า ๆ เธอไม่ยอมติดต่อกับพวกเขาเลย แต่ทำไมพอเป็นผู้ใหญ่แล้วกลับยอมเข้าหาล่ะ
ได้ยินว่าตอนนี้เจียงอวิ๋นถานเป็นถึงผู้บัญชาการฐานที่มั่นเมืองหลวง พวกเขาเลยไม่กล้าพูดอะไรสุ่มสี่สุ่มห้า พวกเขาไม่ได้พบกันนานเกินไปแล้ว จึงจับใจความของหลานสาวคนนี้ไม่ได้เลย
แต่จากสถานการณ์ก่อนหน้านี้ พวกเขารู้ดีว่าเจียงอวิ๋นถานจะไม่มีวันทอดทิ้งพวกเขาซึ่งเป็นญาติ ๆ ไปทั้งหมดแน่ ตอนนี้ญาติของเธอก็เหลือแค่ครอบครัวพวกเขาแล้ว
ถ้าเจียงอวิ๋นถานอยากใช้คนในครอบครัว เธอก็ต้องคิดถึงพวกเขาเท่านั้น