【ที่เก็บสมอง (ผลข้างเคียง—แต้มทรัพย์สิน +99)
ข้อควรระวัง: ร่างกายของนางเอกอาจไม่บริสุทธิ์ ส่วนร่างกายของพระเอกบริสุทธิ์แน่นอน ส่วนใจนั้นแล้วแต่สถานการณ์
นิยายแนวยั่วยวน!! น้องสาวคนสวยทะลุมายังโลกต่าง ๆ ก็เพื่อกินให้อิ่ม ส่วนอาหารของนางก็คือผู้ชาย!!】
【ข้อควรระวัง!! ในโลกนี้พระเอกจะเอาชนะใจตัวเอง ระหว่างสังเกตชีวิตรักของรูมเมตก็จะตกหลุมรักน้องสาวคนสวย เป็นนิยายแนวพระเอกชายสองบวกหนึ่ง!!】
หอมจัง อร่อยมาก…
ไม่น่าเล่า พวกพี่สาวของเธอถึงชอบวนเวียนอยู่ท่ามกลางผู้ชายกันนัก
ที่แท้อาหารที่พวกเธอกินก็อร่อยขนาดนี้นี่เอง
เพิ่งมายังโลกนี้ได้ไม่ถึงสัปดาห์ ซูเถียนก็อดใจไม่ไหว จับแฟนหนุ่มขี้อายของตัวเองปล้ำเสียแล้ว
“เถียน… เถียนเถียน”
เสียงของหลินโม่อันแหบพร่าราวกับผ่านกระดาษทราย ต่ำเบาและเจือคำวิงวอนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
นี่เป็นครั้งแรกของเขา เขาเหมือนกระดาษเปล่าที่ยังไม่เคยมีรอยหมึก ไม่อยากทำตัวเงอะงะต่อหน้าเธอ จึงได้แต่เรียกเธอเสียงเบา หวังจะขอเวลาตั้งตัวสักนิด
แต่ซูเถียนเองก็เพิ่งได้ลิ้มรสความหวานเช่นนี้เป็นครั้งแรก
รสชาตินั้นราวกับเปิดโหลลูกอมขึ้นมาในพริบตา เธอจะหยุดไหวได้อย่างไร ทั้งร่างเหมือนก้อนเมฆที่ถูกสายลมพัดพา ไม่อาจควบคุมตัวเองได้เลย
พลังหยางนี่เป็นของบำรุงชั้นยอดสำหรับเผ่ามารเสน่ห์อย่างพวกเธอจริง ๆ…
ซูเถียนหรี่ตาลงเล็กน้อย เพราะอารมณ์วาบหวาม ทั้งร่างจึงอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานเลี่ยน คล้ายกลิ่นยาปลุกกำหนัด ทำให้หลินโม่อันรู้สึกอยากทำอะไรโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้นอยู่เสมอ
นี่เป็นความสามารถเฉพาะของเผ่ามารเสน่ห์
“โม่โม่ อย่าฝืนเลย”
“อยากกี่ครั้ง ฉันก็ให้ทั้งนั้น”
คำพูดนี้ทำให้หลินโม่อันทนไม่ไหวอีกต่อไป ในที่สุดก็ได้พลิกกลับมาเป็นฝ่ายนำเสียที
ซูเถียนไม่รู้ว่าตัวเองถูก… ไปกี่ครั้งแล้ว รู้เพียงว่าคืนนั้นเธอกินอิ่มมาก อิ่มจนพอใจ
————————
ชาติที่แล้ว ซูเถียนเป็นมารเสน่ห์ตัวน้อยที่กำลังจะอดตาย ก่อนจะสิ้นใจ เสียงกลไกที่แฝงความดูแคลนก็ดังขึ้นในหัวของเธอ
【ไม่เคยเจอมารเสน่ห์ที่โง่ขนาดนี้มาก่อน ถึงกับปล่อยให้ตัวเองอดตาย】
ซูเถียนโมโหมาก จะโทษเธอได้ยังไงกัน? ก็พวกพี่สาวของเธอเก่งกาจเกินไป ส่วนเธอเมื่อเทียบกับพวกพี่ ๆ แล้วก็เป็นแค่หิ่งห้อยเทียบแสงจันทร์เท่านั้น
แต่เพียงครู่เดียวซูเถียนก็หายโกรธ เพราะมันบอกว่า—【ผูกพันธะกับฉันสิ ฉันจะพาเธอไปกินให้อิ่ม】
ชาติที่แล้วเธอยังไม่เคยได้กินข้าวเป็นเรื่องเป็นราวสักมื้อ ไม่ต้องพูดถึงกินให้อิ่มเลย ซูเถียนจึงตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด
ระบบ 001 บอกว่า ในโลกมิติสูงที่มันอาศัยอยู่ นิยายทุกเรื่องที่นักเขียนเขียนจะกลายเป็นโลกใบเล็ก ๆ ส่วนตัวละครในโลกเหล่านั้นจะมีจิตสำนึกหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับว่านิยายเรื่องนั้นได้รับความนิยมในโลกของพวกเขาหรือเปล่า
ทว่าแม้นิยายจะมีมากมาย แต่เรื่องที่โด่งดังกลับมีไม่มาก ผู้บังคับบัญชาจึงสร้างระบบขึ้นมาเพื่อปลุกทรัพยากรให้กลับมามีชีวิต โดยให้ระบบผูกพันธะกับเจ้าของร่างและเข้าไปแก้ไขเรื่องราวในโลกใบเล็ก
ผู้คนในโลกของพวกมันชื่นชอบเผ่ามารเสน่ห์มาก เพราะพวกเธองดงามเหลือเกิน ทุกอิริยาบถล้วนเย้ายวนใจ แค่มองก็ทำให้จิตใจหวั่นไหว
ระบบพูดอย่างนั้นก็จริง แต่สาเหตุแท้จริงคือพวกมันพบว่าอัตราการตายของเผ่ามารเสน่ห์เพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะพวกเธอเลือกกินมาก ของไม่ดีไม่ยอมแตะ ยอมอดตายเสียยังดีกว่า
เพื่อปกป้อง “สัตว์หายาก” เหล่านี้ พวกมันจึงนำโลกระดับต่ำมาให้พวกเธอเล่น อย่างน้อยพระเอกของโลกใบเล็กเหล่านั้นก็มีรูปร่างหน้าตาไม่เลว น่าจะไม่ถึงกับทำให้เธอหมดความอยากกิน
คราวนี้ซูเถียนได้รับบทเป็นแฟนสาวของรูมเมตพระเอก ฉินซูมู่
พระเอกฉินซูมู่เกิดในตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำ แม้ชีวิตคู่ของพ่อแม่เขาจะล้มเหลว ต่างฝ่ายต่างมีคนอื่น แต่ความรักของปู่กับย่ากลับงดงามมาก
ฉินซูมู่เติบโตข้างกายปู่ย่ามาตั้งแต่เด็ก จึงฝันถึงความรักอันงดงามอย่างแรงกล้า
ฉินซูมู่มีงานอดิเรกเล็ก ๆ อย่างหนึ่ง คือชอบสังเกตชีวิตรักของคนอื่น ทุกครั้งที่เพื่อนบอกว่าจะเลี้ยงข้าวและพาแฟนมาแนะนำให้รู้จัก เขาจึงยินดีไปด้วยเสมอ
แต่เขากลับพบว่า ทุกครั้งที่ผู้หญิงเหล่านั้นเห็นเขา สายตาก็มักจะเผลอเลื่อนไปหยุดที่ตัวเขา พยายามหาโอกาสสัมผัสเนื้อต้องตัวเขาอย่างจงใจ ที่เกินไปกว่านั้นคือบางคนถึงกับไปดักเขาที่ห้องน้ำ บอกว่าอยากขอช่องทางติดต่อ
ฉินซูมู่ผิดหวังมาก หรือว่าในยุคที่ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ จะไม่มีความรักบริสุทธิ์เหลืออยู่แล้ว?
ทั้งเรื่องบันทึกเพียงว่าพระเอกฉินซูมู่ไปกินข้าวกับเพื่อนและแฟนสาวของเพื่อน จากนั้นก็ผิดหวัง แล้วไปกินข้าวอีก ผิดหวังอีก ก่อนที่นิยายเรื่องนี้จะจบค้างไปดื้อ ๆ
นิยายแบบนี้ช่างน่าเบื่อเหลือเกิน ไม่น่าแปลกใจที่ไม่เป็นที่นิยม ซูเถียนสงสัยอย่างหนักว่านักเขียนเรื่องนี้คงเคยเจ็บช้ำเพราะความรักมาไม่น้อย
ช่วงนี้หลินโม่อันเพิ่งได้ลิ้มรสความรัก ทั้งตัวเหมือนมีฟองสีชมพูลอยฟุ้ง ใครมองก็รู้ว่าเจ้าหมอนี่กำลังอยู่ในห้วงรัก
เสิ่นเทามองหลินโม่อันที่ยิ้มกับหน้าจอโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย แล้วถามอย่างสงสัยว่า “หลินโม่อัน นายแอบคบใครอยู่หรือเปล่า?”
หลินโม่อันเป็นคนขี้อาย ทั้งยังโกหกไม่เก่ง และไม่ได้คิดจะปิดบัง เขายิ้มหวานแล้วตอบว่า “อืม”
เสิ่นเทาสนใจขึ้นมาทันที ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินฉับ ๆ ไปหา ยกมือขยี้ไหล่เขาอย่างคุ้นเคยและแรงไม่น้อย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้อยากเห็น “เก่งนักนะ แอบคบกันแล้วยังไม่ยอมบอกพวกเรา!”
เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วซักต่อไม่หยุด “คบกันมานานแค่ไหนแล้ว? อีกฝ่ายเป็นใคร? เรียนคณะไหน?”
พอพูดถึงแฟนสาวตัวน้อย หลินโม่อันก็นึกถึงท่าทางเย้ายวนของซูเถียนในคืนนั้นขึ้นมาอีก จนใบหูแดงเรื่อ
เขาส่ายหน้า ห้ามคิดต่อแล้ว ถ้าคิดต่อไปคงเกิดเรื่องแน่…
“คบกันเกือบเดือนแล้ว เธอไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเรา เรียนอยู่ที่วิทยาลัยดนตรีฝั่งตรงข้าม”
พอได้ยินอย่างนั้น เสิ่นเทาก็ตาเป็นประกายทันที สีหน้าตื่นเต้นยินดี เขาตบไหล่อีกฝ่ายแล้วชมว่า “ไม่เบาเลย! วิทยาลัยดนตรีมีสาวสวยเยอะ นายซ่อนเก่งจริง ๆ! รู้จักกันได้ยังไง?”
เมื่อถูกซักถึงรายละเอียด หลินโม่อันก็ยิ่งเขิน เขาหลุบตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วถูขอบโทรศัพท์เบา ๆ ท่าทางขี้อายอย่างเด็กหนุ่ม ก่อนตอบตะกุกตะกักว่า “ที่… ห้องสมุดประจำเมืองน่ะ”
“แล้วแฟนนายชื่ออะไร? ฉันรู้จักไหม?” เสิ่นเทายังสนใจไม่สร่าง ยังคงไล่ถามเรื่องชาวบ้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลินโม่อันเงยหน้าขึ้น แววตาอ่อนโยน พอพูดถึงคนในดวงใจ ประกายอ่อนหวานก็ผุดขึ้นในดวงตาเอง “ไม่รู้ว่านายรู้จักไหม เธอชื่อ… ซูเถียน”
ทันทีที่เสียงนั้นจบลง บรรยากาศก็เงียบงันไปชั่วขณะอย่างไร้สาเหตุ
วินาทีถัดมา เสิ่นเทาก็เหมือนถูกระเบิดใส่จนมึนงง ก่อนจะร้องลั่นอย่างรุนแรง เสียงดังสูงขึ้นหลายระดับ สีหน้าไม่อยากเชื่อ ดวงตาหดวูบขณะจ้องหลินโม่อัน “นายบอกว่าแฟนนายชื่ออะไรนะ?! ซูเถียน?!!”
สีหน้าของเขาเกินจริงทั้งยังตกตะลึง ทั่วร่างแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่ออย่างยิ่ง
ส่วนหลินโม่อันกลับงุนงงกับปฏิกิริยาที่จู่ ๆ ก็เกินเหตุของอีกฝ่าย
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเสิ่นเทาที่กำลังตื่นตระหนกอย่างไม่เข้าใจ แล้วถามเสียงนุ่มว่า “ใช่ ทำไมเหรอ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
เสิ่นเทามองท่าทางไร้เดียงสาของเขา รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า สมองส่งเสียงอื้ออึงไปหมด
เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป ขาทั้งสองอ่อนยวบ ก่อนจะทรุดลงคุกเข่ากับพื้น ใช้สองมือทุบพื้นอย่างแรง ท่าทางเกินจริงและสิ้นหวัง น้ำตาแห่งความน้อยใจปนอิจฉาเอ่อคลอขึ้นมาในดวงตา ก่อนจะคร่ำครวญว่า “นายคว้าดาวมหาวิทยาลัยของวิทยาลัยดนตรีมาได้ยังไง โดยไม่ปริปากบอกสักคำ!”
เขาแหงนหน้าถอนใจ สีหน้าราวกับหมดอาลัยตายอยาก จ้องหลินโม่อันที่ดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสา ใจเสียจนแทบรับไม่ไหว “หรือว่าสาวสวยระดับนางฟ้าพวกนั้นจะชอบหนุ่มพรหมจรรย์ใสซื่อแบบนายกันหมด?!!”
ใครจะคิดว่า ซูเถียน ดาวมหาวิทยาลัยชั้นยอดที่ลูกเศรษฐีรุ่นสองและหนุ่มหล่อทั่วมหาวิทยาลัยนับไม่ถ้วนไล่ตามแต่ไม่เคยคว้ามาได้ กลับถูกหลินโม่อันที่ดูซื่อ ๆ เงียบ ๆ คว้าตัวไปอย่างไร้สุ้มเสียง
แต่จะว่าไป หลินโม่อันเองก็หน้าตาไม่เลว สูงเกิน 180 เซนติเมตร มีใบหน้าแบบเด็กหนุ่ม ชอบออกกำลังกาย รูปร่างก็ดี แถมยังหน้าแดงอยู่บ่อย ๆ ถ้าเขาเป็นผู้หญิง เขาก็ชอบหนุ่มบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแบบนี้เหมือนกัน!
เสิ่นเทาลุกขึ้นจากพื้น สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง จ้องหลินโม่อันที่ทำหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่องอย่างเขม็ง แววตาเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยา น้ำเสียงเปรี้ยวจี๊ดจนปิดไม่มิด
เขายื่นมือไปจิ้มแขนหลินโม่อัน แล้วออกคำขู่หน้าตาเฉยว่า “นาย! ต้องเลี้ยงข้าวทั้งหอพัก!”
พูดแล้วยังไม่พอ ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความคาดหวังว่าในที่สุดจะได้เห็นโฉมหน้าของเทพธิดา เขาจึงรีบเสริมว่า “ให้ฉันได้เห็นตัวจริงของดาวมหาวิทยาลัยกับตาตัวเองด้วย!”