หลินโม่อันไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่บอกว่าจะไปถามความเห็นของซูเถียนก่อน ถ้าเธอไม่อยากกินข้าวกับพวกเขา ก็ไม่ต้องไป เขาจะเลี้ยงพวกนั้นแยกต่างหากก็ได้
กินข้าวกับเพื่อนร่วมห้องของหลินโม่อัน งั้นก็แปลว่าจะได้เจอพระเอกสินะ?
ซูเถียนตอบตกลง เธออยากรู้เหลือเกินว่าพระเอกคนที่ว่านั่นเป็นอย่างไร และถ้าได้ลิ้มรสพระเอกแล้ว จะอร่อยกว่าอันอันของเธอไหมนะ?
————————
ไม่นานนัก สุดสัปดาห์ก็มาถึง
หลินโม่อันส่งพิกัดร้านอาหารลงในกลุ่มแชตหอพักล่วงหน้า บอกให้เสิ่นเทากับพวกไปกันเองตอนห้าโมงเย็น
ส่วนเขาต้องออกไปก่อน เพื่อไปรับแฟนสาวสุดที่รัก
ซูเถียนมีบ้านหลังเล็ก ๆ อยู่นอกมหาวิทยาลัย วันไหนไม่มีเรียนหรือเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เธอมักจะไปอยู่ที่นั่น
แสงอาทิตย์ยามเย็นค่อย ๆ คล้อยต่ำ แสงสีทองอุ่นสาดลงบนโถงทางเดินของอาคารพักอาศัย หลินโม่อันมาถึงชั้นล่าง เดินเข้าลิฟต์อย่างคุ้นเคย แล้วขึ้นไปยังชั้นบน
เขารู้รหัสประตูบ้านของซูเถียน นิ้วค้างอยู่เหนือแป้นตัวเลขครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้กดลงไป หากกดกริ่งแทน
เสียงกริ่งใสดังกังวานอยู่หลังประตู หลินโม่อันยืนรออยู่ด้านนอก รอยยิ้มอ่อนโยนผุดขึ้นในดวงตาอย่างเงียบงัน เฝ้ารอให้ประตูเปิดออก
ไม่นาน ประตูตรงหน้าก็เปิดเข้ามาพร้อมเสียงกริ่ง
หลินโม่อันยังมองไม่ทันเห็นคนตรงประตู แรงนุ่มนิ่มสายหนึ่งก็โถมเข้ามา ข้อมือถูกคว้าไว้แน่น ก่อนเขาจะถูกกระชากเข้าไปข้างในอย่างแรง
ประตูปิดดังคลิก แผ่นหลังของเขาแนบกับบานประตูเย็นเฉียบ กลิ่นหอมหวานละมุนโอบล้อมไปทั่วร่างในชั่วพริบตา
หญิงสาวโน้มตัวเข้ามาใกล้ ใบหน้าแนบเข้ามาตรงหน้าเขา ดวงตาคู่งามเย้ายวนราวมีเส้นไหมคลอเคลีย หางตายกขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย ลมหายใจอุ่น ๆ ปัดผ่านปลายคางของหลินโม่อันแผ่วเบา
“อันอันที่รัก คิดถึงฉันไหม?”
ใบหน้าสวยสดใสอยู่ใกล้แค่เอื้อม ริมฝีปากนุ่มละมุนสีชมพูขยับเผยเสน่ห์ชวนหลงใหล
ใบหูของหลินโม่อันร้อนผ่าว หัวใจเต้นกระหน่ำ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่ เขากลืนน้ำลายที่แห้งผากลงคอเงียบ ๆ สายตาจับจ้องริมฝีปากเย้ายวนของเธอไม่วาง เสียงที่เอ่ยออกมาแหบพร่าเล็กน้อยจนแทบจับไม่ได้ “คิดถึงสิ”
ทันทีที่สิ้นเสียง ความคิดถึงที่เอ่อล้นอยู่ในใจเขาก็เกินจะหักห้าม หลินโม่อันก้มหน้าลงเล็กน้อย จุมพิตริมฝีปากอ่อนนุ่มแสนงดงามนั้นอย่างอ่อนโยนแต่เร่งร้อน
เถียนเถียนของเขาต้องคิดถึงเขาเหมือนกันแน่
ซูเถียนคิดถึงเขาแน่นอน แต่ก็ไม่ได้คิดถึงแค่เขา... เธออยากกดหลินโม่อันลงบนเตียงแล้วมีอะไรกันทุกวันแทบแย่ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เขาตกใจ...
สุดท้ายแล้ว...ทั้งคู่ก็มาสายอย่างที่คาดไว้
ฉินซูมู่กับเพื่อนอีกสองคนรออยู่ในห้องส่วนตัวมาเกือบยี่สิบนาทีแล้ว พอรู้ว่าตัวเองกำลังจะมาสาย หลินโม่อันก็ส่งข้อความในกลุ่มบอกให้พวกเขาแจ้งชื่อเขากับพนักงานได้เลย เขาจองห้องส่วนตัวไว้เรียบร้อยแล้ว ให้เข้าไปสั่งอาหารก่อนได้
แต่ถึงอย่างไร หลินโม่อันก็เป็นเจ้ามือ อีกทั้งยังมีผู้หญิงมาร่วมมื้ออาหารด้วย ไม่ว่าจะมองจากแง่ไหน ก็ควรรอให้ทั้งคู่มาถึงก่อนแล้วค่อยสั่งอาหาร
ทั้งคู่มาสายไปประมาณครึ่งชั่วโมง ประตูห้องส่วนตัวเปิดออก สายตาของทั้งสามคนหันไปมองพร้อมกัน แล้วก็เห็น...หลินโม่อัน
ทั้งที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าทำไมถึงมาสาย แต่พอถูกทุกคนจ้องมองพร้อมกัน เขาก็อดหน้าแดงไม่ได้เมื่อนึกถึงสาเหตุที่มาสายเพราะมัวแต่คลอเคลียกันจนเกินพอดี
เขากระแอมอย่างประหม่า แล้วถอยไปหนึ่งก้าว เปิดทางให้หญิงสาวที่อยู่ด้านหลัง
มือข้างหนึ่งของหลินโม่อันยังจับมือซูเถียนอยู่ แสงไฟสีเหลืองนวลในห้องส่วนตัวส่องลงบนตัวเธอ
วันนี้เธอแต่งหน้าเพียงบางเบา ใบหน้าขาวผ่องงดงาม คิ้วตาประณีตอ่อนหวาน
เสื้อเข้ารูปสีเทาเบจแนบไปกับรูปร่าง ขับเน้นเอวคอดให้เห็นชัด กางเกงขายาวเอวสูงปลายขาบานช่วยให้ขาดูเรียวยาว เผยให้เห็นรูปร่างได้สัดส่วนสะดุดตาเป็นพิเศษ
เธอสวยสดใสและสง่างาม ยิ่งกว่ารูปถ่ายที่เล่าลือกันในมหาวิทยาลัยเสียอีก
ซูเถียนยกยิ้มหวานละมุน ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว มือยังคงจับมือหลินโม่อันแน่น ก่อนจะมองคนทั้งหลายในห้องส่วนตัว แล้วเอ่ยด้วยเสียงใสหวานชวนฟัง “สวัสดีค่ะ ฉันซูเถียน”
ภายในห้องเงียบกริบ สายตาของทุกคนจับจ้องมาที่เธอ
ฉินซูมู่ซึ่งนั่งอยู่ด้านในเงยหน้ามอง สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของซูเถียน หัวใจพลันกระตุกวูบ
หญิงสาวตรงหน้าสวยจริง ๆ ทั้งงดงามสดใสและมีเสน่ห์ เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในบรรดาคนที่เขาเคยพบมา ไม่มีใครเทียบได้
แต่...สิ่งที่เขาให้ความสำคัญน้อยที่สุดก็คือใบหน้า
เสิ่นเทาเป็นคนแรกที่ได้สติ รีบสะกิดเพื่อนข้าง ๆ ซึ่งยังเหม่อลอยอยู่ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างเก้ ๆ กัง ๆ “ส...สวัสดีครับ! ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว ผมเสิ่นเทาครับ!”
ซูเถียนกวาดตามองคนในห้องส่วนตัวเพียงรอบเดียวก็รู้ว่าใครคือพระเอก ช่วยไม่ได้จริง ๆ พระเอกโดดเด่นเสียจนเหมือนอยู่คนละระดับกับคนอื่น
แม้แต่หลินโม่อันที่ยืนอยู่ข้างเขา ยังดูด้อยกว่าอยู่หลายส่วน
ซูเถียนรู้ว่าฉินซูมู่ พระเอกของเรื่อง ใฝ่ฝันถึงความรักที่มั่นคงลึกซึ้งดุจคนรุ่นก่อน เธอจึงไม่ต้องทำอะไรเลย แค่คบกับหลินโม่อันอย่างจริงจัง ฉินซูมู่ก็จะเข้ามาหาเธอเอง
ผู้ชายที่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ พูดอยู่ได้ว่าตัวเองไม่สนใจหน้าตา ความจริงแล้วเจ้าเล่ห์ที่สุด
สายตาของซูเถียนเพียงปรายผ่านฉินซูมู่ ไม่ได้หยุดมองนานไปกว่านั้น เธอปฏิบัติต่อเขาเหมือนผู้ชายธรรมดาอีกหลายคนในห้อง ด้วยท่าทีสงบและสุภาพ
ไม่นาน สายตาของเธอก็กลับไปหยุดอยู่บนใบหน้าของหลินโม่อันข้างกายอีกครั้ง
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอเพื่อนร่วมห้องของแฟน ในใจจึงซ่อนความประหม่าไว้เล็กน้อย เธอเผลอกำมือหลินโม่อันแน่น ราวกับมีเพียงเขาอยู่ข้างกายเท่านั้นที่ทำให้เธออุ่นใจ สายตาไม่อยากละจากเขาแม้แต่วินาทีเดียว
หลินโม่อันสัมผัสได้ว่าปลายนิ้วของเธอกระชับขึ้น ใจก็อ่อนยวบลง เขาบีบมือตอบเบา ๆ แล้วจูงเธอเดินไปยังที่นั่งที่เตรียมไว้ ค่อย ๆ เลื่อนเก้าอี้ออก ก่อนจะนั่งลงข้างเธอ
“ไม่ต้องเกร็งนะ พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทที่หอพักของฉันเอง” หลินโม่อันหันไปหาเธอ ลดเสียงลงพูดปลอบโยนอย่างอ่อนโยน
เสิ่นเทามองท่าทางสนิทสนมของทั้งคู่ แล้วแอบสบตากับหลี่เหวินเซวียนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
ทุกคนดูเมนูและสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว จานแล้วจานเล่าถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ
ระหว่างมื้ออาหาร ส่วนใหญ่เสิ่นเทากับเพื่อน ๆ เป็นฝ่ายชวนคุยกับซูเถียน ผลัดกันชวนเธอพูดคุย เธอตอบอย่างสุภาพ แต่สายตาและความสนใจยังคงอยู่กับหลินโม่อันและอาหารบนโต๊ะแทบตลอด บางครั้งตอบกลับสักประโยค สายตาก็วกกลับไปหาชายหนุ่มข้างกายอย่างรวดเร็ว
ไม่นานนัก ซูเถียนก็เอียงตัวเข้าหาหลินโม่อันเล็กน้อย หางตาโค้งขึ้นเป็นเชิงบอกให้เขาก้มลงมา
หลินโม่อันโน้มตัวลงทันที น้ำเสียงอ่อนโยนขณะถามเบา ๆ “มีอะไรเหรอ เถียนเถียน?”
ซูเถียนเงยหน้ามองเขา ในดวงตาคู่นั้นราวกับมีเพียงเขา เธอลดเสียงลงเล็กน้อย แล้วยื่นนิ้วเรียวเล็กไปคล้องนิ้วของหลินโม่อันที่วางอยู่ริมโต๊ะอย่างลับ ๆ ก่อนจะออดอ้อนเสียงเบา “อันอัน ฉันอยากเข้าห้องน้ำ ไปเป็นเพื่อนหน่อยนะ”
เสิ่นเทากับหลี่เหวินเซวียนพูดคุยเก่ง นิสัยร่าเริงของทั้งคู่ไม่มีทางปล่อยให้วงสนทนาเงียบลง ยิ่งซูเถียนจงใจลดเสียงลง ฉินซูมู่จึงไม่ได้ยินเลยว่าเธอพูดอะไร
แต่เขาคอยสังเกตซูเถียนอยู่ตลอด และเดาคำพูดของเธอได้คร่าว ๆ จากรูปปาก
สาวน้อยคนนี้ติดคนเหมือนกันนะ แค่ไปห้องน้ำยังต้องมีคนไปด้วย...
หรือว่า...ไอ้หลินโม่อันนี่จะเก็บของดีได้จริง ๆ?”