พอได้ยินคำว่าเข้าห้องน้ำ รูม่านตาของกู้หวยเหย่ก็สั่นไหว
เขาเป็นแค่ตัวปลอม ไม่ใช่แฟนตัวจริงเสียหน่อย ตอนนี้ลู่เจียวเจียวไปเข้าห้องน้ำไม่ได้ ทำได้แค่ใช้กระโถน
มือของเธอยังเข้าเฝือกอยู่ แบบนี้เขาต้องช่วยถอดกางเกงให้เธอด้วยหรือเปล่า?
เห็นกู้หวยเหย่ยืนนิ่งไม่พูดไม่จา ลู่เจียวเจียวก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่าสนใจ
ดูตัวใหญ่บึกบึน แต่ที่จริงขี้อายง่ายชะมัด
“เร็วเข้า ฉันจะกลั้นไม่ไหวแล้ว...”
กู้หวยเหย่จนปัญญา แม้ตอนนี้จะเป็นปี 1985 ผ่านช่วงกวาดล้างครั้งใหญ่ไปแล้ว แต่ผู้คนก็ยังให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงอยู่ดี
อย่าว่าแต่เขาเป็นแฟนตัวปลอมเลย ต่อให้เป็นกู้เฉิงอวี่เอง การทำเรื่องแบบนี้ก็ไม่เหมาะอยู่ดีใช่ไหม?
กู้หวยเหย่ออกจากห้องพักผู้ป่วย คิดจะไปหาพยาบาลมาช่วย แต่ตอนนี้ดึกแล้ว ทุกคนต่างกำลังยุ่งกันอยู่
ไม่มีทางเลือก เขาจึงได้แต่ฝืนใจกลับเข้าไปในห้องพร้อมกระโถนปัสสาวะสำหรับใช้ทางการแพทย์
เขาตัวสูงใหญ่ แถมมือก็มีแรง แค่ประคองเบา ๆ ก็ช่วยพยุงลู่เจียวเจียวให้ลุกขึ้นได้แล้ว
“เร็วหน่อย ฉันฉี่รดกางเกงแล้วนะ!”
ลู่เจียวเจียวเร่งเขาด้วยน้ำเสียงร้อนรน
กู้หวยเหย่ขมวดคิ้ว หันหน้าหนี ก่อนคว้าขอบเอวกางเกงของลู่เจียวเจียวแล้วกระชากลงแรง ๆ
ลู่เจียวเจียวหน้าหนาไม่น้อย เธอฮึมฮัมว่า “กางเกงชั้นในยังไม่ได้ถอดเลยนะ”
มือของกู้หวยเหย่สั่นวูบ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังช่วยดึงกางเกงชั้นในของลู่เจียวเจียวลง
เพราะหันหน้าหนีจึงมองไม่ถนัด ปลายนิ้วหยาบกร้านของกู้หวยเหย่เลยเผลอปัดผ่านเอวด้านข้างของลู่เจียวเจียวเข้า
เนื้อบริเวณนี้อ่อนไหวที่สุด ลู่เจียวเจียวจึงอดรู้สึกใจสั่นขึ้นมาไม่ได้
สีหน้าของกู้หวยเหย่ยังคงนิ่งเฉย แต่ฝ่ามือที่วางอยู่ข้างตัวกลับสั่นเล็กน้อย
หลังลู่เจียวเจียวทำธุระเสร็จ กู้หวยเหย่ก็ช่วยดึงกางเกงให้เธอเรียบร้อย แล้วถือกระโถนออกไป
ลู่เจียวเจียวมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ดูรีบร้อนอยู่บ้าง แล้วหรี่ตาลง
ดูท่าจะคว้าหัวใจเขามาไม่ง่ายเลย ผู้ชายคนนี้รู้จักวางตัวดีเกินไปแล้ว เธอสวยขนาดนี้ เขายังไม่หวั่นไหวอีกหรือไง?
ป่านนี้ไอ้ผู้ชายสารเลวกับผู้หญิงแพศยาคู่นั้นคงกอดกันกลมไปแล้วก็ได้ พอกลับมาอีกที ลู่ซูถิงคงมีเด็กอยู่ในท้องแล้ว
เธอจะยอมแพ้พวกนั้นไม่ได้เด็ดขาด!
ทางที่ดีต้องรีบตกลงเรื่องแต่งงานให้ได้!
แล้วจะทำยังไงถึงจะตกลงเรื่องแต่งงานได้ล่ะ? ก็ต้องพัฒนาความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งกันก่อน ไม่อย่างนั้นกู้หวยเหย่เป็นลูกพี่ลูกน้องของกู้เฉิงอวี่ จะไปแย่งแฟนของน้องชายได้ยังไง?
ลู่เจียวเจียวกำลังนึกถึงเนื้อหาในนิยาย จู่ ๆ ก็สะดุ้งเฮือก
ในนิยาย ตอนกู้เฉิงอวี่กับลู่ซูถิงวางแผนจะแต่งงาน ลู่เจียวเจียวไปหาเขาถึงที่ บอกว่าเธอกับกู้เฉิงอวี่มีความสัมพันธ์กันแล้ว เขาจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้วทอดทิ้งเธอไม่ได้
แต่กู้เฉิงอวี่กลับตกใจมาก แถมยังปฏิเสธว่าไม่เคยมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น
ตกลงเจ้าของร่างเดิมเคยนอนกับกู้เฉิงอวี่หรือเปล่า?
ลู่เจียวเจียวสับสน ถ้าเจ้าของร่างเดิมโง่ถึงขั้นนอนกับผู้ชายสารเลวนั่นไปแล้ว แล้วเธอจะไปหาผู้ชายคนอื่นอีก แบบนั้นไม่เท่ากับหลอกให้เขามารับช่วงต่อหรือไง?
ถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องคงจัดการยากแล้ว เพราะคนยุคนี้ให้ความสำคัญกับความบริสุทธิ์กันมาก
อีกด้านหนึ่ง หลังออกจากห้องพักผู้ป่วย กู้หวยเหย่ก็ทำความสะอาดกระโถนปัสสาวะของลู่เจียวเจียวอย่างเรียบร้อย
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เห็นและได้ยินเมื่อครู่ กู้หวยเหย่ก็รู้สึกสับสนอยู่ชั่วขณะ
กลิ่นกายของลู่เจียวเจียวเมื่อครู่ เขาเหมือนเคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อน
ก่อนหน้านี้เขาเคยฝัน ในฝันเขาพัวพันกับผู้หญิงคนหนึ่ง กลิ่นกายของผู้หญิงคนนั้นหอมมาก กลิ่นคล้ายกับของลู่เจียวเจียวเหลือเกิน
เป็นกลิ่นสบู่จากฝักส้ม ผสมกับกลิ่นหอมตามธรรมชาติของผู้หญิง
พอคิดถึงตรงนี้ กู้หวยเหย่ก็รีบดึงสติกลับมา แอบขำตัวเองที่คิดมากไปเอง ก็แค่ความฝันเท่านั้น
ก่อนหน้านี้ลู่เจียวเจียวไม่ชอบเขา ทั้งสองคนยังเคยทะเลาะกันด้วย แค่เจอหน้ากัน เธอก็พูดจาร้ายกาจใส่เขาแล้ว
ไม่นึกเลยว่าพอความจำเสื่อม เธอกลับมาติดเขาขนาดนี้
คิดแล้วกู้หวยเหย่ก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเดินกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วยอย่างรวดเร็ว
กู้หวยเหย่เป็นห่วงลู่เจียวเจียว จึงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ตลอด
เห็นเธอหลับไปแล้ว เขาถึงค่อยไปนอนบนเตียงเล็กข้าง ๆ
เตียงเล็กสั้นเกินไป นอนแล้วไม่ค่อยสบาย แต่กู้หวยเหย่เคยนอนกลางแจ้งมาแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ถือว่าอะไร
ตอนตีสามตีสี่กลางดึก ลู่เจียวเจียวก็ส่งเสียงขึ้นมา
“หวยเหย่ ฉันฝันร้าย ฉันกลัว คุณมากอดฉันหน่อยได้ไหม?”
ในความมืด เสียงของลู่เจียวเจียวฟังดูน่าสงสารจับใจ
คราวนี้เธอไม่ได้แกล้ง ฝันร้ายจริง ๆ
กู้หวยเหย่ขมวดคิ้ว “ฉันอยู่เป็นเพื่อนแล้ว ไม่ต้องกลัว”
ดึกดื่นขนาดนี้ เขาจะไปกอดลู่เจียวเจียวได้ยังไงกัน ไม่เหมาะไม่ควรเลย!
ลู่เจียวเจียวเม้มริมฝีปาก ใบหน้าเล็กซีดเผือด
“แต่ฉันกลัวจริง ๆ นะ คุณไม่ใช่แฟนฉันเหรอ? ขอร้องล่ะ มากอดฉันหน่อย...”
กู้หวยเหย่เม้มริมฝีปากแน่น พอเห็นลู่เจียวเจียวเป็นแบบนี้ เหตุผลทั้งหลายก็ปลิวหายไปจากหัว
เขานั่งลงข้างเตียง แล้วโอบลู่เจียวเจียวจากด้านหลัง
ลู่เจียวเจียวแอบดีใจอยู่ในใจ ก่อนเอนตัวพิงไหล่กู้หวยเหย่ตามจังหวะ มือเล็กทั้งสองข้างยังโอบเอวเขาไว้ด้วย
แทบจะในทันที ร่างกายของกู้หวยเหย่ก็แข็งทื่อขึ้นมา
ตอนนี้กู้เฉิงอวี่ยังไม่รู้เลยว่าอีกไม่นานบ้านจะถูกแย่งไป เขายังคงหลับสบายอยู่
วันนี้เขาพาลู่ซูถิงไปปีนเขา ทั้งคู่เหนื่อยกันมาก ตอนนี้ต่างคนต่างนอนอยู่ในห้องของตัวเองที่บ้านพักรับรอง
ลู่เจียวเจียวออดอ้อนกู้หวยเหย่าอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหลับไป หากยังแกล้งต่อคงรบกวนการนอน หลับไม่คุ้มเสียเปล่า
เช้าวันถัดมา กู้เฉิงเสียมาหา กู้หวยเหย่ถึงมีเวลาว่างกลับบ้านสักรอบ
ไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน อย่างน้อยก็ควรบอกพ่อแม่สักคำ
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมีแผลอยู่ด้วย
กู้เฉิงเสียมองตามลูกพี่ลูกน้องที่เดินออกไป ก่อนหันมามองลู่เจียวเจียวอย่างอยากรู้อยากเห็น
“เจียวเจียว เมื่อคืนพี่ชายฉันเป็นคนดูแลเธอเหรอ?”
ลู่เจียวเจียวพยักหน้า “ใช่สิ เขาเป็นแฟนฉัน ไม่ให้เขาดูแลแล้วจะให้ใครดูแลล่ะ?”
กู้เฉิงเสียถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะไอขึ้นมา
คราวนี้เล่นมุกแรงไปหน่อยแล้ว
ไม่รู้ว่าพี่ชายกลับมาแล้วจะเสียใจหรือเปล่า ใครเขาผลักแฟนตัวเองให้ลูกพี่ลูกน้องกันล่ะ?
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ลู่เจียวเจียวเกิดชอบกู้หวยเหย่ขึ้นมาจะทำยังไง?
ถึงพี่ชายแท้ ๆ ของเธอจะไม่เอาไหน แต่กู้เฉิงเสียก็ยังอยากให้ลู่เจียวเจียวมาเป็นพี่สะใภ้ของตัวเอง ตอนนี้เป็นเพื่อนรัก ต่อไปก็เป็นญาติทางพี่สะใภ้ ช่างมีความสุขจริง ๆ
“อ้อ แล้วพวกเธอไม่ได้ทำอะไรใช่ไหม?”
กู้เฉิงเสียเอียงหูถามอย่างอยากรู้
ลู่เจียวเจียวรู้ทันอยู่เต็มอก จึงแกล้งถามว่า “หมายถึงเรื่องไหนล่ะ?”
กู้เฉิงเสียใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
“ก็หมายถึงพวกเธอไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่ากันใช่ไหม?”
กู้เฉิงเสียชี้ไปที่ปากตัวเอง ทำท่าจูบให้ดู
ลู่เจียวเจียวกลั้นหัวเราะไว้ “ไม่ได้จูบ”
กู้เฉิงเสียถอนหายใจโล่งอก
ดีแล้ว ดีแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
“แต่กอดกันนะ เฉิงเสีย ลูกพี่ลูกน้องเธอหุ่นดีมากเลย! ฉันนี่ตาถึงจริง ๆ”
กู้เฉิงเสียสำลักน้ำลายอีกครั้ง ไอจนหน้าแดงคอแดง
เป็นไปได้ยังไง?
ลูกพี่ลูกน้องจะไปกอดลู่เจียวเจียวได้ยังไง?
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าลูกพี่ลูกน้องไม่สนใจผู้หญิง เห็นผู้หญิงก็รำคาญไม่ใช่เหรอ? ถึงขั้นมีคนลือว่ากู้หวยเหย่แพ้ผู้หญิง แค่โดนตัวก็มีผื่นขึ้นเต็มตัว
เขาจะไปกอดแฟนของน้องชายตัวเองได้ยังไง?
“เจียวเจียว เรื่องนี้โกหกไม่ได้นะ ฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ เธอต้องบอกความจริงกับฉัน”
ลู่เจียวเจียวมองกู้เฉิงเสียด้วยสีหน้าจริงจัง “กอดจริง ๆ นะ ลูกพี่ลูกน้องเธอยังช่วยฉันฉี่ด้วย”
ชะ...ช่วยช่วยช่วยฉี่?!
กู้เฉิงเสียมึนงงไปหมดแล้ว
ไม่ได้การ ต้องรีบติดต่อพี่ชายให้กลับมาเดี๋ยวนี้
ตอนนี้ลู่เจียวเจียวกำลังเปราะบาง แถมยังเชื่อคำพูดเหลวไหลของทุกคนเข้าแล้ว
ปล่อยไว้แบบนี้ต่อไป พี่สะใภ้ก็จะกลายเป็นพี่สะใภ้ของลูกพี่ลูกน้องแทนแล้ว!
อีกด้านหนึ่ง หลังกลับถึงบ้าน กู้หวยเหย่ก็เจอพ่อกับแม่ที่กำลังร้อนใจจนแทบอยู่ไม่สุข
“บอกว่าเจ็บ แล้วยังจะวิ่งไปทั่วอีก เมื่อคืนไปนอนที่ไหนมา?”
หลังแม่กู้บ่นจบ จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที
“ทำไมตัวลูกมีกลิ่นของสาวน้อยล่ะ เมื่อคืนลูกคงไม่ได้...”