อ้ายขี้เกียจถูกเวินหลีพูดแบบนี้แล้วรู้สึกทั้งเสียหน้าและไม่เหลือหน้าเลย
“ฉันไม่ได้ใช้ลูกไม้นะ ก็แค่ไปนั่งอยู่ริมแม่น้ำเล็ก ๆ บ่อย ๆ ดูว่าเผื่อจะเก็บได้เมียกลับมาสักคน อย่าคิดว่าฉันเลวขนาดนั้นสิ!”
เวินหลีถูกท่าทางไร้ยางอายของเขาทำให้ขำจนโมโห “นายก็ฉลาดดีนี่ แม่น้ำนั้นคนยังจมไม่ตายเลย นั่นนายคิดจะช่วยคนหรือซ้ำเติมยามยากกันแน่ ใจตัวเองก็รู้แก่ใจ!”
อ้ายขี้เกียจยังไม่ยอมแพ้ “จือชิงเวิน ผมตอนนี้อยู่ข้างท่านนะ ท่านช่วยหาทางให้ผมหน่อย ผมก็อยากมีชีวิตที่ได้นอนบนเตียงอิฐอุ่น ๆ มีเมียมีลูกบ้าง!”
เวินหลีถูกคำพูดหน้าด้าน ๆ ของเขาทำให้โกรธไม่น้อย “นี่นายจะมาเกาะฉันกินสินะ? สรุปคือถ้าฉันไม่หาเมียให้ นายจะทำยังไง?”
“ไม่ ไม่ ไม่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมก็แค่สมองไม่ดีน่ะ ท่านเป็นคนฉลาด ผมจริงใจอยากได้เมีย ท่านช่วยแนะหน่อยเถอะ ผมฟังท่านหมดเลย!”
“ก็ดูนิสัยขี้เกียจสันหลังยาวของนายสิ ใครจะกล้าแต่งด้วย? ต่อให้มีคนตาบอดยอมแต่งกับนาย ใครจะเลี้ยงเด็กล่ะ นายไม่ใช้สมองหมู ๆ ของนายคิดหน่อยหรือไงว่า ถ้าสมองไม่เพี้ยน ใครจะมาแต่งกับนาย?”
อ้ายขี้เกียจตาวาว มองเวินหลีด้วยความเลื่อมใส “ท่านหมายความว่าให้ผมไปแต่งกับคนสมองไม่ดี?”
เวินหลี: ……
ตรูหมายความงั้นเหรอ???
“นี่มันไม่ดีมั้ง? ผมได้ยินว่าคนสมองไม่ดี ลูกที่เกิดมาก็สมองไม่ดีด้วย แล้วต่อไปใครจะเลี้ยงดูผมตอนแก่?”