อวี๋ซวงนึกถึงหัวที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อของอ้ายขี้เกียจ และแววตาลามกทุกครั้งที่เห็นผู้หญิง ก็โกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงเหอมาช่วยตัวเองได้ทันเวลา ตัวเองก็คงต้องแต่งงานกับอ้ายขี้เกียจหนุ่มโสดแก่นั่นแล้ว เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วสะบัดผ้าห่มออกทันที วิ่งเท้าเปล่าออกจากบ้านตาอู๋ พอถึงประตูก็เจอเฉินเยียนที่กำลังเอาผ้ามาส่งพอดี
เธอกระชากข้อมือเฉินเยียนอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด อีกทั้งตัวยังเปียกโชกไปทั้งตัว ดูเหมือนคนบ้าชัด ๆ
“กัวไช่เสียอยู่ไหน?”
เฉินเยียนสะบัดมืออวี๋ซวงออก กำลังจะด่า แต่พอเห็นสภาพบ้าคลั่งของอวี๋ซวง ก็รีบหุบปากทันที
“อยู่ที่เรือนจือชิง!”
ได้ที่อยู่ของกัวไช่เสียแล้ว อวี๋ซวงก็คว้าไม้ที่พื้นขึ้นมา สีหน้าบิดเบี้ยววิ่งไปทางเรือนจือชิง
หลี่หงก็นึกถึงประเด็นสำคัญได้เช่นกัน ร้อนใจแทบบ้า รีบวิ่งตามไป
“สหายจือชิงอวี๋ อย่าทำอะไรโดยไม่คิดนะ!”
อวี๋ซวงคิดว่าตัวเองกำลังจะต้องแต่งงานกับไอ้บ้านนอก สายใยที่เรียกว่าเหตุผลในหัวก็ขาดผึงไปตั้งนานแล้ว
ระหว่างทางมีหลายคนเห็นอวี๋ซวงทำท่าทางดุร้ายราวกับจะไปฆ่าคน ต่างไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ซูฮ่าวและเติ้งเหว่ยกลับไปทำงานกันแล้ว พอได้ยินว่าอวี๋ซวงเหมือนจะเป็นบ้า ก็รีบโยนงานในนาแล้วรีบกลับมา
เวินหลีกับเฉินเยียนก็ตามมาข้างหลัง
“ตึง——”
อวี๋ซวงถีบประตูอย่างแรง แล้วเดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้าไปในห้องของจือชิงหญิง