กว่าคนอื่นจะเลิกงาน ทั้งสองคนก็กินอิ่มหนำและเก็บกวาดห้องครัวเรียบร้อยแล้ว
ทุกคนทยอยกลับจากงาน เวินหลีถือน้ำออกจากประตู ก็เห็นกัวไช่เสียทำหน้าประจบประแจงเดินตามหลังเจียงเฉิน
“อาเฉิน น้ำฉันวางไว้ในห้องน้ำให้แล้วนะ รีบไปอาบเถอะ เสื้อผ้าที่เปลี่ยนออกมาเดี๋ยวฉันซักให้!”
“ไม่ต้อง!”
เจียงเฉินหาบอุจจาระมาทั้งวัน เนื้อตัวโชยกลิ่นเหม็น เขาไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน สีหน้าจึงหม่นหมองถึงขีดสุด
กัวไช่เสียยังพร่ำพูดไม่หยุดข้างหูเขา ยิ่งทำให้เขารำคาญจนทนไม่ไหว
กัวไช่เสียเหมือนมองไม่เห็นสีหน้าย่ำแย่ของเขา ยังคงเดินตามหลังเจียงเฉินไม่ห่าง และพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนเดิม “เราเป็นสามีภรรยากัน คุณไม่ต้องเกรงใจ การดูแลคุณเป็นหน้าที่ของฉัน!”
“กัวไช่เสีย ฉันเตือนเธอ อยู่ให้ห่างจากฉัน!”
กัวไช่เสียสบตาเย็นชาของเจียงเฉิน ก็เงียบปากทันที หัวใจสั่นระรัวโดยไม่รู้ตัว เธอไม่เคยเห็นเจียงเฉินที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน เธอถึงกับหวาดระแวงว่าเขาอยากบีบคอเธอให้ตาย
เจียงเฉินเห็นเธอเลิกพูด ก็หันหลังกลับไปที่ห้องด้วยความเดือดดาล แล้วปิดประตูปัง
ทุกคนเห็นภาพนี้ พากันหดหัวกลับเข้าไปในห้อง แต่อวี๋ซวงกลับเป็นข้อยกเว้น เมื่อเห็นสภาพน่าอนาถของกัวไช่เสีย ก็หัวเราะเสียงดังลั่นทันที
จะมีอะไรน่ายินดีไปกว่าการเห็นคู่แข่งถูกเหยียดหยามอีกเล่า!
“บางคนน่ะนะ คิดแผนการสารพัด สุดท้ายก็ได้แต่ลม!”
กัวไช่เสียจิกเล็บลึกลงในฝ่ามือ สีหน้าเครียดจัดจนเหมือนจะหยดน้ำได้ คำพูดเสียดแทงของอวี๋ซวง ทำให้หัวใจเธอเหมือนเลือดหยดติ๋ง