หลังจากเจียงเยว่เอ๋อออกไป ผู้ใหญ่บ้านก็มีสีหน้ากลุ้มใจ เห็นเวินหลีมองอยู่ท่ามกลางฝูงชน แววตาของเขาหลบไปมา ไม่กล้าสบตาเธอ
เวินหลียิ้มเยาะเบา ๆ แล้วไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านพร้อมเฉินเยียน
“ผู้ใหญ่บ้านคิดจะโยนเธอให้คนคนนั้น มันเกินไปจริง ๆ!”
“ก็ปกติแหละ ในเมื่อเจียงเยว่เอ๋อคือลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา เทียบกับฉันที่เป็นคนนอก เขาก็ต้องปกป้องลูกสาวตัวเองก่อนอยู่แล้ว!”
เวินหลีไม่ได้ใส่ใจจริง ๆ เพราะความสัมพันธ์ย่อมมีลำดับความสำคัญ หากเป็นเธอ เธอก็คงทำแบบเดียวกัน แต่ในฐานะคนถูกกระทำ ใจย่อมไม่อภัยง่าย ๆ หรอก!
ไม่นานนัก ทุกคนก็เห็นสองกับสามแห่งตระกูลเจียงออกจากหมู่บ้าน คาดว่าคงไม่วางใจเจียงเยว่เอ๋อ จึงตามไปดูสถานการณ์
เวินหลีไปขอจดหมายรับรองสามวันจากหัวหน้าหมู่บ้าน หัวหน้าหมู่บ้านเองก็อยู่ด้วยเมื่อกี้ ปลอบเวินหลีไปยกหนึ่งแล้วถึงปล่อยให้เธอไป
“เสี่ยวหลี เธอจะไปอำเภอด้วยหรือ?”
“อืม น้าชายฉันอยู่ที่อำเภอ ตอนนี้ไม่ต้องทำงานพอดี ฉันเลยถือโอกาสหนีไปซ่อนตัวสักสองวัน!”
“ก็ดี จะได้ไม่ต้องให้รองหัวหน้าหวังมาหาเรื่องเธอ!”
เวินหลีแสร้งทำเป็นห่อเสื้อผ้าสองชุด ฝากเฉินเยียนช่วยดูแลห้องของเธอ แล้วขี่จักรยานออกจากเรือนจือชิงไป
เมื่อมาถึงอำเภอ เธอไม่ได้ไปหาฉินไห่ แต่ตรงไปที่โรงพยาบาล
ด้านล่างถามพยาบาลคนหนึ่งถึงห้องผู้ป่วยของหวังจื้อ แล้วเธอแอบไปที่ห้องผู้ป่วยนั้นเลย พอยังไม่ทันเข้าไปใกล้ ก็ได้ยินเสียงร้องไห้โหยหวนน่าสะเทือนใจ ทั้งยังมีเสียงทุบข้าวของ!