ป้าหวังเต็มไปด้วยโคลนทั้งตัว เธอตกใจจนแทบเสียสติ ป้าจางรีบเรียกคนให้มาลากตัวป้าหวังออกไป
เมื่อเห็นว่าคนถูกช่วยขึ้นมาได้ หนุ่มๆ ในทุ่งนาก็พากันล้อมรอบเจ้าโคเฒ่าตัวนั้น ครู่หนึ่งไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
“มอ~”
หัวหน้าหมู่บ้านวิ่งมาอย่างร้อนใจ “เกิดอะไรขึ้น? ปกติเจ้าเหลืองมันเชื่องที่สุดเลยนะ ทำไมจู่ๆ ถึงคลั่งขึ้นมา?”
ลุงหลี่ตอนนี้ได้สติกลับมาแล้ว “ไม่รู้สิ เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย จู่ๆ ก็เป็นบ้า วิ่งชนคนไปทั่ว!”
หัวหน้าหมู่บ้านร้อนใจจนวุ่นไปหมด วัวน่ะเป็นทรัพย์สินมีค่าที่สุดของหมู่บ้าน ถ้ามันคลั่งจริงๆ ต่อไปการงานในหมู่บ้านก็จะหนักขึ้นมาก แถมการเดินทางของทุกคนก็ไม่สะดวก
ในหมู่บ้านไม่มีวัวนั่นเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่ คอมมูนก็จะสืบสวนเอาความรับผิดชอบกับพวกเขาด้วย
“เร็วเข้า ไปเรียกตาอู๋มานี่ที ดูซิว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
ถ้าไม่ใช่คลั่งก็ดีไป แต่ถ้าคลั่งจริงๆ ก็ได้แต่ฆ่าวัวตัวนี้ทิ้ง
เวินหลีเห็นเจ้าเหลืองเดินวนไปมาบนพื้นอย่างกระสับกระส่าย ดวงตามันแดงก่ำเล็กน้อย แต่ก็ไม่เหมือนเสียสติโดยสิ้นเชิง เธอเดินไปดูบนคันนาด้านหลัง
บนกีบวัวมีของแวววาวใสชิ้นหนึ่ง ภายใต้แสงอาทิตย์มันสะท้อนแสงอยู่ พอเวินหลีสายตาดีจึงมองออกทันทีว่ามันคืออะไร
“หัวหน้าหมู่บ้าน ที่กีบเจ้าเหลืองเหมือนจะมีเศษแก้ว!”
ทุกคนหันไปมองที่กีบของเจ้าเหลืองทันที แต่เจ้าเหลืองกลับไม่ขยับแล้ว มันยืนหายใจแรงด้วยความกระวนกระวาย ส่งเสียงมอเป็นระยะๆ ท่าทางดูเหมือนเจ็บปวดมาก