เพียงแต่ตอนนี้ลู่เจ๋อชวนหายตัวไป เรื่องนี้จะบอกใครดี?
เวินหลีเองก็ลำบากใจอยู่ครู่หนึ่ง เรื่องนี้ไม่มีหลักฐาน จะไปแจ้งความเลย คนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องเชื่อเธอ!
ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็แค่ได้ยินชื่อเดียว
หางตาเวินหลีเหลือบไปเห็นเย่หมิ่น ความคิดก็แวบขึ้นมาในหัวทันที ตอนนี้เย่หมิ่นกำลังยุ่ง เวินหลีไม่ได้เข้าไปรบกวน แต่ไปยังที่ทำงานของฉินไห่
ผลคือยามบอกว่าฉินไห่ไปทำงานนอกพื้นที่
เวินหลีไม่มีทางเลือก ได้แต่ขี่จักรยานกลับมาที่หมู่บ้าน สองวันนี้สวี่หย่วนเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของหลี่หลิงหลิงอยู่ที่เรือนจือชิงตลอด เลยไม่ได้ไปไหน
เห็นเวินหลีกลับมาอย่างรีบร้อน เขารู้สึกว่าต้องมีเรื่องอะไรอีกแน่
“จือชิงเวิน เป็นอะไรไป?”
“จือชิงสวี่ ฉันยังอยากได้กระต่ายป่า นายยังมีอีกไหม?”
สวี่หย่วนแสร้งทำเป็นไม่เห็นหลี่หลิงหลิงที่แอบสังเกตพวกเขาอยู่ “มี คราวที่แล้วจับได้สี่ตัว เลี้ยงไว้ที่เขาด้านหลัง เอากี่ตัว?”
เวินหลีชูสี่นิ้ว “เท่าไหร่?”
สวี่หย่วนชูสิบสองนิ้ว ทั้งสองตกลงซื้อขายกัน แล้วก็แบกตะกร้าสะพายหลังไปที่เขาด้านหลัง
เมื่อไปถึงเขาด้านหลัง เวินหลีสังเกตเห็นว่ามีคนแอบตามมาข้างหลัง สวี่หย่วนก็พบเช่นกัน ทั้งคู่แสร้งทำเป็นไม่รู้ และพากันไปที่ถ้ำแห่งหนึ่ง
ถ้ำนี้ก็เหมาะเจาะมาก เป็นถ้ำเล็กๆ ด้านในเลี้ยงกระต่ายป่าสี่ตัวจริงๆ ถ้ามีคนมาด้านนอก พวกเขาก็จะรู้ตัวได้เร็ว ดูท่าว่านี่จะเป็นที่ที่สวี่หย่วนและลู่เจ๋อชวนตั้งใจหาไว้ เผื่อไว้ใช้