แม้ซ่งฮุยจะโกรธที่ลูกชายยังปกป้องเจียงเยว่เอ๋ออยู่ แต่ก็สงสารที่เขามีบาดแผล สีหน้าจึงอ่อนลง
“จื้อเอ๋อ ไอ้เด็กสารเลวนี่ยังคิดถึงผู้ชายอื่นอยู่เลยนะ อีดอกแบบนี้ต้องตบให้หลาบถึงจะเชื่อง อย่าไปสงสารมันเด็ดขาด!”
หวังจื้อถึงจะเป็นเสเพล แต่ก็ยังฟังคำของซ่งฮุย ยิ่งกว่านั้นเรื่องที่ตัวเองกลายเป็นแบบนี้ก็เพราะเจียงเยว่เอ๋อ ความสงสารที่มีต่อเธอเมื่อก่อนมลายหายไปนานแล้ว
“แม่ งั้นแม่อย่าตบหน้านะ ยัยนั่นซวยขนาดนี้ ลูกยังอายเลย!”
“ได้ ๆ แม่สัญญา!”
เจียงเยว่เอ๋อมองหวังจื้ออย่างไม่อยากเชื่อ เธอไม่คิดเลยว่าหวังจื้อจะพูดแบบนี้ เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาหวังจื้อตามตื๊อเธอมาตลอด ให้อะไรเธอทุกอย่างตามที่ขอ เขาทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไง??
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งน้อยใจ ทำไมคุณพี่เฉินยังไม่มาช่วยเธออีก?
เมื่อไหร่เธอจะหนีพ้นจากเงื้อมมือแม่ลูกคู่นี้เสียที?
“เก็บน้ำตานั่นซะ อย่าให้ฉันเห็นเธอร้องไห้อีก ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
เจียงเยว่เอ๋อสบตากับแววตาเย็นชาของซ่งฮุย ก็รีบกลั้นน้ำตาไว้ทันที
ตอนนั้นเอง พวกพี่น้องตระกูลเจียงจึงตามมาทัน ทั้งสี่คนมีรอยฟกช้ำเต็มหน้า เดินก็กะโผลกกะเผลก เห็นได้ชัดว่าถูกซ้อมมาไม่น้อย
พอพวกเขามาถึงก็เห็นใบสมรสในมือหวังจื้อ สี่พี่น้องทำหน้าเหมือนฟ้าถล่ม
พี่ใหญ่ตระกูลเจียงใจเย็นกว่า รั้งสามน้องชายที่อยากพุ่งเข้าไปต่อยไว้ได้ก่อน “คุณนายซ่ง นี่คุณข่มขู่บังคับผู้หญิงนะ!”