เมื่อเห็นว่าถึงเวลาแล้ว เวินหลีก็ขี่จักรยานกลับไปที่เรือนจือชิง
หลังจากจัดการตาซ่งได้ เธอก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก ตอนแรกคิดว่าการโค่นตาซ่งคงจะยุ่งยาก แต่ไม่คิดว่าตาซ่งจะมีความลับซ่อนอยู่อย่างนี้
ขอแค่ตาซ่งล้มลง ครอบครัวสามคนของซ่งฮุยก็จะพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ต่อจากนี้เธอก็จะไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว
แต่กลับกลายเป็นว่าเจียงเยว่เอ๋อได้ประโยชน์ไป หวังจื้อไม่มีที่พึ่งพิงแล้ว เจียงเยว่เอ๋อคงจะขอใบหย่าได้ไม่ยาก!
เมื่อเห็นพวกหนุ่มตระกูลเจียงที่รออยู่หน้าประตูเรือนจือชิง เวินหลีกลอกตาไปมา ครู่หนึ่งก็คิดแผนได้
เจียงสามเห็นเวินหลีกลับมา ก็เดินเข้าไปทักอย่างเขิน ๆ “จือชิงเวิน กลับมาแล้วเหรอ!”
เวินหลีแกล้งทำเป็นไม่รู้จุดประสงค์ของเขา เมื่อเห็นสองคนนั้น สีหน้าก็หม่นลง “มีธุระอะไร?”
เจียงสามไม่สนใจท่าทีของเธอ พูดอย่างนอบน้อม “ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิ!”
เจียงสามแสดงสีหน้าประหลาดใจ ตอนแรกนึกว่าจะลำบาก แต่ไม่คิดว่าเวินหลีจะตกลงง่ายดายขนาดนี้
เวินหลีวางจักรยานให้เรียบร้อย แล้วเดินตามเจียงสามมาที่ริมแม่น้ำ โดยมีเจียงสี่คอยเฝ้าอยู่ข้าง ๆ เพราะเรื่องนี้มันไม่งาม ถ้าไม่ให้ใครได้ยินจะดีที่สุด
“ว่ามาสิ!”
เจียงสามเองก็รู้สึกกระดากอายอยู่ไม่น้อย แต่เพราะเรื่องของน้องสาวตัวเอง เลยต้องหน้าด้านเอ่ยปาก
“จือชิงเวิน เยว่เอ๋อถูกคุณนายซ่งบังคับให้ไปจดทะเบียนกับหวังจื้อแล้ว!”