สถานีรถไฟเมืองหลวง
เวินหลียืนอยู่ที่ทางออก สายตาจับจ้องมองผู้คนที่เดินไปมาอย่างเร่งรีบ
ผ่านไปไม่นาน ก็เห็นเงาร่างคุ้นตาหลายคนเดินออกมาจากด้านใน
“ท่านปู่หวัง คุณปู่โจว!”
ชายชราทั้งสองก็เห็นเวินหลีเช่นกัน หนึ่งปีกว่าที่ไม่ได้เจอ ทุกคนไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก เพียงแต่เวินหลีแต่งงานมีลูกแล้ว ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ
ด้านหลังทั้งสองคือโจวอวี๋และเซี่ยฉางอันที่หิ้วของเต็มมือ
“หนูเวิน!”
“พวกท่านมาแล้ว ขนาดนี้ ระหว่างทางราบรื่นไหมคะ?”
ชายชราแซ่หวังจับมือเวินหลีด้วยความตื่นเต้น “ราบรื่น มีฉางอันกับโจวอวี๋อยู่ ราบรื่นตลอดทางเลย!”
เซี่ยฉางอันยิ้มพลางเดินเข้ามา “จือชิงเวิน ไม่เจอกันนานเลยนะ!”
“ไม่ได้เจอพวกนายนานจริง ๆ!”
โจวอวี๋ก็ยิ้มพลางเดินมา “จือชิงเวิน เจอกันอีกแล้วนะ!”
คะแนนสอบของโจวอวี๋ดีที่สุดในทั้งเมือง เวินหลียิ้มพลางพูด “อื้ม ยินดีด้วยนะ! จอหงวนประจำเมือง!”
“ยินดีด้วยเช่นกัน คะแนนเธอก็ไม่เลวเหมือนกัน!”
“คุณปู่ทั้งสองท่านคงเหนื่อยน่าดูแล้ว เราไปพักผ่อนกันก่อนดีกว่าค่ะ บ้านฉันเตรียมไว้ให้พวกท่านเรียบร้อยแล้ว!”
ชายชราแซ่โจวยกมือขึ้นทุบเอว “ได้สิ กระดูกเก่า ๆ ของฉันก็ปวดเมื่อยเต็มทีแล้วล่ะ!”
“ขึ้นรถกันค่ะ!”
ทุกคนเห็นรถยนต์เล็ก ต่างมองเวินหลีด้วยความประหลาดใจ
“เธอขับรถเป็น?”
“ตอนอยู่กองทหาร ลู่เจ๋อชวนเคยสอนฉันน่ะค่ะ!”
ชายชราทั้งสองยกนิ้วโป้งให้ แล้วส่งเสียงชมไม่หยุด
ถึงที่หมายแล้ว เวินหลีพาทั้งสี่คนลงจากรถ
บ้านอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งเท่าไหร่ เป็นซื่อเหอย่วนหลังเล็ก ซึ่งก็เป็นอสังหาริมทรัพย์ในชื่อของเวินหลีเอง